Τετάρτη, Οκτώβριος 23, 2019
Αφιερώματα

H.P. Lovecraft: ένας αμετανόητος γατόφιλος

92views

Ο Lovecraft δεν αγαπούσε απλά τις γάτες. Δεν ήταν ένας κοινός γατόφιλος. Είχε μια απολυτά κατανοητή εμμονή προς το συγκεκριμένο αιλουροειδές. Έτρεφε σεβασμό προς το πρόσωπο της, τη θεωρούσε ανώτερη από τον άνθρωπο και πίστευε ακράδαντα πως ως ανθρωπότητα έχουμε να μάθουμε πολλά από τη συμπεριφορά της.

Μάλιστα, δεν δίστασε να δημοσιεύσει κι ένα δοκίμιο, το 1926, υπό τον τίτλο «Γάτες και Σκύλοι», όπου μέσα από επιχειρήματα αποδεικνύει την ανωτερότητα της γάτας σε σχέση με τους κύνες, γονατίζοντας μπροστά στο μεγαλείο της.

«Η περήφανη Αίγυπτος, στην οποία ο Φαραώ ήταν Φαραώ και οι πυραμίδες υψώνονταν στο κάλλος κατά την επιθυμία εκείνου που τις ονειρευόταν, υποκλινόταν στη γάτα και ναοί χτίστηκαν στη θεά της, στη Βούβαστη. Στην αυτοκρατορική Ρώμη η χαριτόβρυτη λεοπάρδαλη κοσμούσε τα περισσότερα αρχοντικά, ξαπλωμένη μέσα στην αυθάδικη ομορφιά της στο αίθριο με χρυσό περιλαίμιο και αλυσίδα, ενώ μετά την εποχή των Αντωνίνων, η κανονική γάτα είχε εισαχθεί από την Αίγυπτο και λατρεύτηκε ως μια σπάνια και δαπανηρή πολυτέλεια. Αυτά για τους κυρίαρχους και φωτισμένους λαούς»

Εκτός από το παραπάνω δοκίμιο, η γάτα έκανε την εμφάνιση της σε διάφορα διηγήματα αλλά και ποιήματα του Lovecraft. Σε μία από τις πιο γνωστές και υπέροχες ιστορίες του, Οι γάτες της Ούλθαρ, διαβάζουμε για έναν ηλικιωμένο άντρα, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του θανατώνουν χωρίς λόγο ένα μικρό μαύρο γατί, που ήταν ο αγαπημένος σύντροφος ενός ορφανού παιδιού. Μόλις το ανακαλύπτει το παιδί τους καταριέται, με αποτέλεσμα όλες οι γάτες της Ούλθαρ να επιτεθούν στο ζευγάρι και να το κατασπαράξουν.

«Και στο τέλος, οι πολίτες ψήφισαν τον αξιοσημείωτο αυτό νόμο, για τον οποίο μιλάνε οι έμποροι στη Χάθεγκ και οποίος συζητιέται από τους ταξιδιώτες στη Νιρ, δηλαδή ότι στην Ούλθαρ κανένας άνθρωπος δεν επιτρέπεται να σκοτώσει γάτα».

Άλλη μια ιστορία που φανερώνει έντονα την αγάπη του συγγραφέα προς τις γάτες είναι Η Ονειρική αναζήτηση της άγνωστης Καντάθ. Ο Ράντολφ Κάρτερ (πρωταγωνιστής της ιστορίας), ενώ ταξιδεύει στον κόσμο του ονείρου, συναντάει στο δρόμο του ένα γατί. Ευθύς του προσφέρει χάδια και φαγητό, κερδίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την εύνοια των υπόλοιπων γατών. Στη συνέχεια, όταν ο Κάρτερ αντιμετωπίζει εμπόδια κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του, οι γάτες πάντα θα εμφανίζονται ως από μηχανής Θεός και θα τον γλυτώνουν από οποιονδήποτε κίνδυνο.


«Και ένα είδωλο φωτισμένο από αυτή τη λάμψη, ιδωμένο κομψό και όμορφο σε έναν χρυσελεφάντινο θόλο, είναι μια μορφή αθάνατης χάρης που δεν της αποδίδονται πάντα τα οφειλόμενα ανάμεσα στους διστακτικούς θνητούς -η αγέρωχη, η αδούλωτη, η αινιγματική, η αριστοκρατική, η Βαβυλώνια, η ανεπηρέαστη, η αιωνία σύντροφος της ανωτερότητας και της τέχνης-ο τύπος της τέλειας ομορφιάς και ο αδελφός της ποίησης- η μειλίχια, ατάραχη, υποβλητική και αριστοκρατική γάτα!» (Γάτες και Σκύλοι)

Γι αυτό έχετε το νου σας, την επόμενη φορά που θα αντικρίσετε μια γάτα στο δρόμο σας μην της φερθείτε άσχημα και αν μπορείτε δώστε της καμιά λιχουδιά καθώς όπως μας δίδαξε και ο Howard Phillips Lovecraft τις γάτες πρέπει να τις βλέπουμε σαν φίλους μας και όχι σαν εχθρούς.

Leave a Response