Τετάρτη, Οκτώβριος 23, 2019
Ημερολόγιον

Όταν ο Mr Hetfield χλεύασε τον εθισμό του Layne

262views

Για τους Metallica δε χρειάζεται να πούμε και πολλά. Είναι μία μπάντα που αντικειμενικά και στο πιο απομονωμένο χωριό της πιο «απομακρυσμένης πολιτισμικά» χώρας κι αν βρεθείς, σίγουρα θα τη γνωρίζουν. Πραγματικά όποιον κι αν ρωτήσεις (από τα παππούδια μέχρι το μπαρμπα-Μήτσο και την κυρα-Λάμπραινα), χωρίς ίχνος υπερβολής (καλά εντάξει, ίσως με μία μικρή δόση) θα σου απαντήσει θετικά στην ερώτηση για το αν ξέρουν τι είναι «αυτό το Metallica».

«Τους Metallica παιδί μου, δε ξέρω; Δεν είναι κάτι μαλλιάδες που ουρλιάζουν και χτυπιούνται; Τους καραγουστάρω! Ακούω μόνο Metallica (άντε και λίγο Έφη Θώδη)!» πραγματική δήλωση από παππού, ο οποίος κατοικεί στην Άνω Κουτρουβάλα

Από την άλλη για τους Alice in Chains, αν ασχολείσαι με την οικογένεια της Ροκ, σίγουρα δε θα σου έχουν περάσει απαρατήρητοι. Αν πάλι δεν τους γνωρίζεις, έχεις πολύ σημαντικές ελλείψεις γνώσεων στον εν λόγω χώρο κι αυτό το εννοώ (κάποια πράγματα είναι σαν την Αλφαβήτα ή την Προπαίδεια των Μαθηματικών, όπως και να το κάνουμε).

Θα αναρωτιέστε τώρα που «κολλάνε» οι Μεν με τους Δε και γιατί έκανα αυτή τη μικρή «αναγνωριστική» εισαγωγή.

Το 1994 οι Alice επρόκειτο να «ανοίξουν» τη συναυλία των Metallica στα πλαίσια της μεγάλης παγκόσμιας περιοδείας τους «Shit Hits the Sheds Tour» αλλά τελικά αναγκάστηκαν να ακυρώσουν τη συμμετοχή τους. Η αιτία βρισκόταν στην πάλη του χρόνιου εθισμού του Layne Staley (σ.σ. ο frontman των AIC) από την ηρωίνη (από την οποία και νικήθηκε το 2002, στην ηλικία των 34 ετών). Η συγκεκριμένη κίνηση δυσαρέστησε (εμφανώς) τον κύριο Hetfield και την παρέα του με αποτέλεσμα τη συνεχή κι αδιάκοπη χλεύη κατά του Layne επί σκηνής, κατά τη διάρκεια της περιοδείας (σύμφωνα με τα Μέσα της εποχής και τα ντοκουμέντα τα οποία και παρατίθενται παρακάτω).

Εδώ η φανερή περιφρόνηση των Metallica προς το πρόσωπο του Layne
Κι εδώ ο Hetfield «γκρινιάζοντας» προς τον κόσμο, διερωτώμενος γιατί του πετάνε αντικείμενα. Μα γιατί άραγε James μου;

Πολλοί ισχυρίζονται βέβαια, πως (πολύ) αργότερα οι Metallica (μάλλον) κατάλαβαν την γκάφα τους και για να το αποδείξουν έγραψαν ένα τραγούδι (το Just a Bullet Away, το οποίο και συμπεριλήφθηκε στο single Beyond Magnetic) για τον αδικοχαμένο frontman των AIC, τιμώντας παράλληλα τη μνήμη του.

Προσωπικά, δεν ενστερνίζομαι και τόσο την παραπάνω άποψη. Ο ίδιος ο Hetfield ακόμα και σήμερα αναρωτιέται γιατί κάποιος μπορεί να έχει εμμονή με το θάνατο, την αυτοκαταστροφή και τους εθισμούς. Αυτός είναι πιο πολύ και ο λόγος που έγραψε το τραγούδι που υποτίθεται πως είναι για τη μνήμη του Layne. Το Just a Bullet Away δεν αποτελεί πραγματικά φόρο τιμής. Αποτελεί περισσότερο μία παρατήρηση/υπογράμμιση για το φαινόμενο του «καταραμένου ροκ-σταρ», ο οποίος κι ελκύεται ολοένα και πιο πολύ από το θάνατο. Ρηχά λόγια πάντως από ένα άνθρωπο ο οποίος μπαινοβγαίνει ακόμα και σήμερα σε κλινικές αποτοξίνωσης… Τι ειρωνεία… Απλά ας θυμηθούμε πως η τελευταία «εισαγωγή» του έγινε πριν από ένα μήνα, έχοντας ως αποτέλεσμα την ακύρωση της περιοδείας των Metallica στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.

Μη με παρεξηγήσετε! Κάποτε αγαπούσα πραγματικά τους Metallica (πριν καταντήσουν κι επισήμως Φραγκοφονιάλλικα) αλλά δυστυχώς όταν κάνουν φαουλάρες, δεν μπορείς να κάνεις τα «στραβά μάτια», όσο κι αν τους αγαπάς (αγαπούσες), όσο κι αν τους γουστάρεις (γούσταρες), πόσο μάλλον όταν τα σφάλματά τους ανά τα χρόνια είναι ΠΑΜΠΟΛΛΑ. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς: τη διαμάχη τους με το Napster (δείχνοντας πόσο φραγκοφονιάδες είναι), την άσχημη συμπεριφορά τους προς το Mustaine και τον Newsted, το πολύ «ωραίο χωρατό» που έκανε ο Hetfield επί σκηνής για τον Cobain (4 μόλις μέρες μετά την αυτοκτονία του); Που έκαναν τη ζωή τους reality show (η απόλυτη κατάπτωση) ή μήπως τον κάθε μούφα δίσκο, που βγάζουν εδώ και ΠΟΛΛΑ χρόνια (χωρίς να τους νοιάζει καθόλου η ελάχιστη καταβολή προσπάθειας και η ποιότητα αφού γνωρίζουν πολύ καλά πως ότι μα**κία κι αν βγάλουν ο κόσμος θα το αγοράσει, αφού αποτελούν πλέον ένα ωραιότατο brand);

Συγγνώμη αλλά δε μπορώ την υποκρισία και τη βλακεία καθόλου, ιδιαίτερα αν προέρχεται από ανθρώπους που σέβομαι ή που κάποτε (τουλάχιστον), σεβόμουν! Είναι θλιβερό αν κάτσεις να το σκεφτείς (έστω και λίγο), πόσο εύκολα μπορεί να ξεπέσει μία (κάποτε) ΘΡΥΛΙΚΗ και ΤΡΟΜΕΡΗ μπάντα. Αλλά ξέρω… Είναι πολλά τα λεφτά James (και Lars)…

Money, money, money

Leave a Response

Γιώργος Αλέξανδρος Κλίνης
Επικοινωνία: georgiosklinis@demec.gr