Τετάρτη, Οκτώβριος 23, 2019
Αφιερώματα

Οδηγός Νοσταλγίας Νο2 : Μια ωδή στο παιχνίδι που μας μεγάλωσε

Tι αστροναύτης Action Man…Τι Barbie με W.C...Ότι και αν μου λες εγώ τα ακούω βερεσέ!

864views

Μια από τις  πιο όμορφες αναμνήσεις της παιδικής μας ηλικίας ήταν η βόλτα που κάναμε στα παιχνιδάδικα με τους γονείς μας. Με το που μπαίναμε μέσα στο μαγαζί η ανάσα μας κοβόταν και τα μάτια μας γούρλωναν από τα  λαμπερά φώτα, τα πολύχρωμα κουτιά και την πληθώρα παιχνιδιών που ήταν τοποθετημένα, με προσοχή, στα ράφια. Ήταν η στιγμή εκείνη που έπρεπε να κάνουμε ένα αστραπιαίο meeting με το μυαλό μας ώστε να καταλήξουμε σε ένα παιχνίδι.

Θυμάμαι τις εποχές που πηγαίναμε μαζί με τον αδελφό μου στα παιχνιδάδικα.  Εγώ θα έπαιρνα κανένα ξενέρωτο πόνι ή καμία Barbie που ως αξεσουάρ θα είχε δύο έξτρα φούστες και έναν σκύλο, ο αδελφός μου αντίστοιχα θα έπαιρνε Action Man (με συνέφερε γιατί τον έκανα άντρα της Barbie καθώς τον Ken δεν μπορούσα να τον πάρω στα σοβαρά) ή κανέναν πλαστικό δεινόσαυρο. Φτάνοντας σπίτι, κατευθείαν κλειδαμπαρωνόμασταν στο δωμάτιο και ασχολιόταν ο καθέναν με το νέο του απόκτημα. Έπαιρνα λοιπόν τη νέα μου Barbie, τη χτένιζα, τη ξαναχτένιζα, της άλλαζα συνολάκια, την έκανα να βγάζει βόλτα τον σκύλο, να πηγαίνει για καφέ στη φίλη της και ξανά χτένισμα. Και μόνο που το περιγράφω βαριέμαι.  Σε μια τέτοια κατάσταση βρισκόταν και ο αδελφός μου με τα παιχνίδια του ώσπου ένας ξάδελφος μας μας μύησε στον κόσμο των Playmobil.




Μια μέρα είχαμε πάει σπίτι του και καθόμασταν οι τρεις μας στο δωμάτιό του. Εκείνος έφηβος πια, δεν είχε παιχνίδια, φυσικό και επόμενο ήταν λοιπόν να αρχίζουμε να βαριόμαστε. Ξαφνικά σηκώνεται από την καρέκλα και κατεβάζει από τη βιβλιοθήκη του ένα καράβι, ένα πανέμορφο καράβι, με πανιά, κατάρτια, πειρατές, αμπάρια και κάθε λογής αξεσουάρ.  Μας είπε πως αυτό ονομάζεται Playmobil. Εμείς το κοιτούσαμε άφωνοι και όταν έφτασε η ώρα που έπρεπε να φύγουμε δεν θέλαμε να το αποχωριστούμε. Μέχρι να κοιμηθούμε συζητάγαμε για εκείνο το πειρατικό καράβι που μας είχε κάνει τόση εντύπωση.

Από εκεί και έπειτα οι επισκέψεις μας στα παιχνιδάδικα είχαν ένα και μόνο σκοπό, να πάρουμε Playmobil.  Και ήταν  (και είναι) ακριβά τα άτιμα αλλά κούτσα-κούτσα καταφέραμε και κάναμε μια μεγάλη συλλογή.

Με τα Playmobil συνέβαινε κάτι το μαγικό, δεν τα βαριόμασταν ποτέ, δεν γινόταν να τα βαρεθούμε. Πλέκαμε διαρκώς ιστορίες και ενώναμε τα διοράματα μεταξύ τους, π.χ. ο ιππότης που μόλις είχε πολεμήσει ένα τέρας κατευθυνόταν στην κουζίνα του βικτωριανού κουκλόσπιτου για να απολαύσει ένα πιάτο ζεστό στιφάδο που είχε ετοιμάσει η σπιτονοικοκυρά (στο σπίτι μου η σπιτονοικοκυρά έκανε όλες τις δουλειές, δεν είχε υπηρέτριες γιατί το θεωρούσε αντιδεοντολογικό).

Το πρώτο playmobil που μας είχε χαρίσει ο ξάδελφος μας.

Και για όλο αυτό ευθύνεται ένας άνθρωπος, ο Hans Beck, ο πάτερα των Playmobil.

Ο Beck θα κατασκευάσει την πρώτη φιγούρα Playmobil για την Geobra Brandstatter. Ένα παιχνίδι ευέλικτο και συνάμα πολύ απλό. Τα χεριά της φιγούρας μπορούν να κρατάνε αντικείμενα. Το ύψους της είναι 7,5 εκατοστά ώστε να χωράει στη χούφτα ενός παιδιού και τα χαρακτηριστικά του πρόσωπο της είναι βασισμένα σε παιδικές ζωγραφιές (μεγάλο κεφάλι, πλατύ χαμόγελο, απουσία μύτης).

«Ήθελα να βάλω τις μικρές αυτές φιγούρες στα χέρια τους, χωρίς να τους λέω κάτι για αυτές» ανέφερε ο Beck. «Τα Playmobil τα δέχτηκαν με τον τρόπο που περίμενα, δημιούργησαν μικρά σενάρια για αυτά. Δεν θα κουραστούν να παίζουν μαζί τους» (είχε δίκιο, δεν κουραστήκαμε ποτέ).

Στις πρώιμες φιγούρες τα χέρια και τα πόδια δεν κουνιόντουσαν, ενώ μετέπειτα τα χέρια μπορούσαν να κουνηθούν, όπως και οι παλάμες να στριφογυρίσουν.

Τα Playmobil άρχισαν να πουλιούνται παγκοσμίως το 1975. Η Ελληνική εταιρία παιχνιδιών Lyra πήρε το 1976 τα δικαιώματα για την αποκλειστική κατασκευή και εκμετάλλευση των Playmobil για την Ελλάδα και παρήγαγε αποκλειστικά δική της σειρά με το χαρακτηριστικό NEW. Tο 1996 η Lyra σταμάτησε την παραγωγή και έκτοτε όποιος έχει στα χέρια του Playmobil  Lyra το φυλάει σαν κόρη οφθαλμού.



Πλέον έχω μεγαλώσει αλλά η αγάπη μου προς αυτήν τη φιγούρα δεν λέει να σβήσει καθώς συνεχίζω ακάθεκτη τη συλλογή. Λατρεύω να τα στήνω όλα μαζί και να τα θαυμάζω, βέβαια τα πιο πολλά είναι φυλαγμένα σε κούτες (ένεκα έλλειψης χώρου)…Μονό το βικτωριανό κουκλόσπιτο, με όλον τον μικρόκοσμό του με κοιτάζει πάνω από το έπιπλο και οι μυριάδες φιγουρίτσες που στολίζουν τη βιβλιοθήκη μου, από χορεύτριες σάμπα και βρικόλακες μέχρι το Άγαλμα της Ελευθερίας και την Ιωάννα της Λωραίνης. Όλα μοιάζουν τόσο αληθινά που πολλές φορές αναρωτιέμαι για το αν ζωντανεύουν όταν τα φώτα σβήνουν…

Leave a Response