Τετάρτη, Οκτώβριος 23, 2019
Αφιερώματα

«Που΄σαι ρε ΛΕΞ;»

Ένα μικρό αφιέρωμα στον Θεσσαλονικιό ράπερ που «όρμηξε ενάντια στην μόδα τους»!

884views

Κατά πολλούς (και όχι άδικα), ο καλύτερος ράπερ της λεγόμενης «old school» σκηνής, τα τελευταία χρόνια. Οι στίχοι των κομματιών του και η αποτύπωση μιας σκληρής πραγματικότητας, που ζούμε όλοι τα τελευταία χρόνια, είναι οι κύριοι παράγοντες που ο ΛΕΞ κατάφερε να αναγνωρισθεί ακόμα και από ανθρώπους δεν είχαν επαφή με την ραπ μουσική.

Η αρχή της μεγάλης του επιτυχίας γίνεται το 2014, όταν βγάζει τον πρώτο του σόλο δίσκο Ταπεινοί και Πεινασμένοι , όπου μιλάει για την καθημερινότητα, τα προβλήματα των τελευταίων ετών, την πείνα, την ανεργία, με λίγα λόγια προβάλει θέματα, τα οποία αφορούν πολύ κοινό. Στην ουσία αναφέρει στα κομμάτια του, όσα θα ήθελε να εκφράσει ένας απλός άνθρωπος, που έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος με τέτοια φαινόμενα. Αυτό που τον κάνει «ξεχωριστό», είναι και ο τρόπος (λέξεις ή φράσεις) με τον οποίο αποτυπώνει όλα τα παραπάνω.

Από το πρόσφατο live του στην Θεσσαλονίκη

«Αταξία και αφραγκία, το προβλημά μου χρόνιο», «ΛΕΞ όρμα τους ενάντια στην μόδα τους», «Ποια είναι αυτή η δικαιοσύνη που όλο ψάχνεις να βρεις;», «Οι μικροαστοί φωνάζουν πως ο κόσμος τους ανήκει», «Άνθρωποι ικανοί, δεν έχουν φράγκα ούτε για νοίκι» «Τα αλάνια κυνηγάνε τη μία στο εκατομμύριο», «Σκουπίδια και κεραίες τηλεοράσεων είναι η θέα μου», «Πήρες χαμπάρι ότι ζεις στο περιθώριο μια μέρα βροχερή με γλίτσα στο πεζοδρόμιο», «Ελλάδα φτώχεια, αμφίβολο το αύριο, μαθαίνει πιο καλά όποιος μαθαίνει με το άγριο».

Μερικοί από τους πιο χαρακτηριστικούς στίχους από τον πρώτο δίσκο του. Όπως γίνεται αντιληπτό, ο ΛΕΞ μέσα από το ιδιαίτερο στυλ του, εκφράζει τους προβληματισμούς κυρίως της νέας γενιάς που παλεύει κάτω από δύσκολες συνθήκες να επιβιώσει. Έτσι, τα άτομα νεαρής ηλικίας θα «ταυτιστούν» πάρα πολύ με τα κομμάτια του, διότι όλα όσα αναφέρει μέσα σε αυτά, τα ζουν στην καθημερινότητά τους.

Και ερχόμαστε τέσσερα χρόνια αργότερα («είναι καλύτερα ή χειρότερα» όπως αναφέρει) το 2018, όπου βγάζει τον δεύτερο δίσκο του 2ΧΧΧ. Η θεματολογία είναι βασισμένη περίπου στα ίδια θέματα με τον πρώτο και κάνει ακριβώς την ίδια επιτυχία. Οι διψασμένοι φάνς, περίμεναν για λίγα χρόνια μέχρι να έρθει ο επόμενος δίσκος αλλά τελικά άξιζε η αναμονή. Έσκασε σαν όαση στα αυτιά τους, με το ίδιο ύφος (ίσως με ελάχιστες παραλλαγές σε σχέση με τον πρώτο), τα κομμάτια θα αναρριχηθούν πολύ γρήγορα στις τάσεις του youtube (πράγμα το οποίο είναι αρκετά δύσκολο για έναν καλλιτέχνη τέτοιου είδους μουσικής και όταν λέω τέτοιου είδους εννοείται πως δεν βάζω σε αυτή την κατηγορία καλλιτέχνες της trap σκηνής).

Όλα έχουν να σου αφήσουν ένα νόημα, να σου βάλουν ένα προβληματισμό ή ακόμα και να σκεφτείς κάποια πράγματα διαφορετικά. Πάντως σίγουρα θα βρεις μέσα και από αυτόν τον δίσκο, δικά σου βιώματα και σκέψεις ( λες και είναι μέσα στο μυαλό σου!).

«Ρωτάει τι σκέφτομαι όταν έχω αυπνίες μη μείνω πάλι άφραγκος και τρώω απ΄τις εστίες», «Μα όσο μεγάλωνα και ο κόσμος γκρεμιζόταν φοβόταν μη τρακάρω το κεφάλι σαν τον Μπόμπαν», «Ρευματοκλοπές, υποτροπές, λογαριασμοί, ανεργία, αφραγκία, μπάτσοι, χρυσή αυγή, μεροκάματα του τρόμου, εξώσεις, πλειστηριασμοί και η γειτόνισσα να λέει πως γίναμε γραφικοί», «Ο πόνος των φτωχών, γίνεται η τέχνη των αστών», «Αυτό το σύστημα με θέλει χαζό να λέω εγώ ευχαριστώ και να γελάω στο φακό», «Θες να ξυπνάω και να σου λέω καλημέρα ,να χουμε κέφια σαν να μην ζούμε εδώ πέρα», «Καλή τύχη στα παιδιά που γεννάνε παιδιά».

Πραγματικά είναι δύσκολο να χωρέσεις όλους αυτούς τους στίχους σε ένα κείμενο. Όλα τα παραπάνω είναι απλά μια τζούρα («μια τζούρα ρεαλισμού» όπως λέει ο ίδιος) από τα κομμάτια του. Παραμένει από τους λίγους ράπερ, που κρατάνε με επιτυχία ακόμα ζωντανό το «old school».

ΛΕΞ, μέχρι τον επόμενο δίσκο να θυμάσαι ότι «η πόλη δεν κοιμάται αν δεν της πεις μια ιστορία»…!

«Είμαι παιδί αυτής της γης, δεν θέλω βία, δεν βλέπω χρώματα, έχω αχρωματοψία»

Leave a Response