Τετάρτη, Οκτώβριος 23, 2019
Επικαιρότητα

ΒΑΛΤΕ ΦΟΛΕΣ ΠΑΝΤΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΒΡΟΜΙΣΟΥΜΕ

Αν η γειτονιά σου έχει γεμίσει από αδέσποτα, τότε ξέρεις τι πρέπει να κάνεις...

913views

Πολύ όμορφη εικόνα η παραπάνω, έτσι; Τι πιο ωραίο από το να βλέπεις διάσπαρτες φόλες και νεκρά ζώα, παντού στους δρόμους, σωστά; Κι αυτό το οφείλουμε στην άμεση δράση κάποιων «άξιων», «μορφωμένων» και «πολιτισμένων» ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ, κυρίων (και κυριών φυσικά – έτσι κι αλλιώς το συγκεκριμένο «χόμπι» δε γνωρίζει φύλα, φυλές, ηλικίες, θρησκεύματα, κοινωνικά στάτους, καταγωγές κλπ.) οι οποίοι αποφάσισαν, πάντοτε σύμφωνα με την προσωπική τους αισθητική και ιδιοσυγκρασία, πως δε γουστάρουν να βλέπουν από δω κι από κει γάτες και σκύλους (ή τον οποιοδήποτε ζωντανό οργανισμό πέρα από το ίδιο τους το σινάφι – μα φυσικά και ήταν αστείο αυτό) να «αλωνίζουν» ελεύθερα στους δρόμους.

Ε, ναι κύριος, νισάφι πια! Γεμίσαμε από δαύτα και δε μπορούμε να πάρουμε ανάσα. Άσε δε, που χαλάει και το προσωπικό μας «ίματζ» (όπως και της «high class» γειτονιάς στην οποία διαμένουμε). Έχεις δει εσύ ποτέ να κυκλοφορούν αδέσποτα στο Upper East Side της Νέας Υόρκης; Όχι πες, σε προκαλώ ανοικτά! Έχεις δει; Τι; Δε ξέρεις τι είναι το Upper East Side; Βλάχο! Μου θες και γκλαμουριές… Ουστ!

To «Upper East Side», βλάχο! – Δε θα το δεις από κοντά, ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα

Τέλος πάντων. Ξεφύγαμε λίγο από το θέμα. Που είχαμε μείνει; Α, εντάξει θυμήθηκα. «Κράζαμε» τα ζώα και το πόσο διαβολικά είναι! Λοιπόν, συνεχίζω. Και σας ρωτάω, για άλλη μια φορά αγαπητοί μου συνάνθρωποι, τις, πάσης φύσεως αρρώστιες, παράσιτα, μικρόβια (κι ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε) που φέρουν επάνω τους – αυτά τα σκεφτήκατε; Σε τι κοινωνία θα φέρουμε τα παιδιά μας, αν δε μπορούμε να τα αφήνουμε ελεύθερα να παίζουν έξω στις αλάνες (τι κι αν «λιώνουν», ολημερίς κι ολονυκτίς, στα κινητά, στα «πισιά» και στα τάμπλετ- αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία βέβαια – εξάλλου δεν είναι αυτό το θέμα μας); Αν το «βλαστάρι» μου έρθει σε επαφή (με οποιοδήποτε τρόπο) με αυτά τα τετράποδα τέρατα και κολλήσει καμία σοβαρότατη ασθένεια όπως η πολύ γνωστή νόσος «τακαμούρι» (μία γνωστή μου, η Ελένη Β., κινδύνεψε από εκείνη και λίγο έλειψε να χάσει τη ζωή της), τότε ποιος θα λογοδοτήσει, ωραίες μου κυρίες και συμπαθέστατοι κύριοι; Ε; Αν πάλι, κολλήσει κανένα τσιμπούρι, τότε τι; Μήπως τώρα έχετε να πείτε κάτι επ’ αυτού; Μα η απάντηση είναι σαφώς «ΟΧΙ».

Εδώ μία ασθενής που βρίσκεται στα τελευταία στάδια της νόσου «τακαμούρι» – η απόγνωση και η απελπισία είναι «ζωγραφισμένες» στο πρόσωπό της

Για να μην αναφέρω τι «λέγεται» στους πιο «κλειστούς» κύκλους της διανόησης (και της υψηλής κουλτούρας). Θα σας το «πω» αλλά θα ήθελα να μείνει μεταξύ μας. Βασικά, ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΠΑΝΤΟΥ (ώστε να μάθουν όλοι τον κρυφό πόλεμο που υπάρχει «πίσω από την κουρτίνα»)! Πέρα από την απειλή για τη δημόσια υγιεινή, διατρέχουμε κι άλλον ένα, πιο άμεσο κίνδυνο. Είναι υπόγειος, σκοτεινός κι έχει στόχο την καταστροφή του ανθρώπινου γένους. Όλα τα ζώα έχουν συνωμοτήσει εναντίον μας και θέλουν να μας αφανίσουν (οι ακόμη φωτεινότερες πηγές αναφέρουν ότι τα έχει στείλει ο Αντίχριστος σε συνεννόηση με τους εβραιομασόνους). Δεν κάνω πλάκα! Έχω και προσωπική εμπειρία να σας αφηγηθώ. Τις προάλλες είδα ένα σκύλο (μα τον κυνοκέφαλο Άγιο Χριστόφορο, σας γράφω την αλήθεια) να αλλοιώνεται η μορφή του, να βγάζει πλοκάμια (αλά John Carpenter’s The Thing) και τελικώς να επιτίθεται σε κάποιον περαστικό. Έπειτα το θύμα (αφού πρώτα ξεψύχησε) νεκραναστήθηκε και μεταμορφώθηκε σε… σκυλάνθρωπο. Ναι-ναι, πολύ καλά διαβάσατε! Κι εγώ δεν πίστευα στους οφθαλμούς μου. Αν μου το διηγιόταν κάποιος άλλος θα τον αποκαλούσα ευθέως «γραφικό», «γελοίο» και «τρελό».

Ο περίεργος σκύλος που είδα τις προάλλες…
…και η μεταμόρφωση του θύματός του, σε σκυλάνθρωπο
κι εδώ ο Άγιος Χριστόφορος ο Κυνοκέφαλος (ή αλλιώς The werewolf ass-kicker)

Τώρα καταλάβατε τι «παίζει στο παρασκήνιο»; Είναι όμως κι αυτό το άτιμο το «ίματζ», το οποίο αναφέραμε και προηγουμένως (μην τα ξαναγράφουμε πάλι)! Βρε μπας και είναι καμία κρυφή ψυχοπάθεια που έχουμε μέσα μας και κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας μιλώντας για υποτιθέμενες άσχημες εικόνες στους δρόμους; Μπα δε νομίζω… Τώρα που το ξανασκέφτομαι είναι απολύτως φυσιολογικό να θέλεις να φονεύσεις και να εξαφανίσεις δια παντός οποιοδήποτε (συνήθως) τετράποδο θα συναντήσεις στο δρόμο σου. Αυτά τα βρωμόζωα φταίνε που «αλωνίζουν» από δω κι από κει κι όχι εμείς! Δεν είμαστε εμείς μισόζωοι, εκείνα είναι ζώα (όπως λέει κι ένα παλιό ρητό). Γι’ αυτό από δω και πέρα, ξέρετε όλοι σας, τι πρέπει να κάνετε! ΦΟΛΕΣ! Βάλτε φόλες παντού! Όπου βρεθείτε κι όπου σταθείτε να βάζετε φόλες! Θα αισθάνεστε πως αγαλλιάζει και η ψυχούλα σας, πιστέψτε με. Συν του ότι Θα επιτελείτε και κοινωνικό έργο. Να προσέχετε όμως πάντοτε κάτι: Mη τυχόν και πάει το «βλαστάρι» σας, εκεί που παίζει ελεύθερο στις αλάνες και τις αγγίξει με τον οποιοδήποτε τρόπο γιατί τότε θα ευχόσασταν κυριολεκτικά να πάθει (καλύτερα) «τακαμούρι»…

Λέτε τα «δίποδα» που βάζουν φόλες, να έχουν σχέση (ψυχολογικής φύσεως) με τον εικονιζόμενο;

Οι παραπάνω παράγραφοι θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι προϊόντα μυθοπλασίας (ίσως της νοσηρής φαντασίας κάποιου υπερρεαλιστή συγγραφέα «επιστημονικής φαντασίας») ή θα μπορούσαν επίσης να είχαν κάποιο νόημα αν βρισκόμασταν σε ένα θεότρελο παράλληλο σύμπαν όπου η «λογική» θα εναλλασσόταν εξίσου εύκολα με το «παράλογο» (ή με την «παράνοια» αν προτιμάτε) και έννοιες όπως καλό – κακό, σωστό – λάθος, φως – σκοτάδι κλπ. θα είχαν ακριβώς αντίστροφους ρόλους.

Το ανατριχιαστικό όμως σε όλη αυτήν την υπόθεση βρίσκεται στο γεγονός πως όλα τα παραπάνω τα ενστερνίζονται, τα πιστεύουν απόλυτα (και τα κάνουν πράξη στη συνέχεια – όπου κι όσο μπορούν) πολλοί που βρίσκονται (ζουν, αναπνέουν, υπάρχουν) ανάμεσά μας, στο δικό μας σύμπαν, στο δικό μας κόσμο, στο δικό μας πλανήτη, στο δικό μας χώρο (καμιά φορά θα μπορούσαμε να μοιραζόμαστε και την ίδια στέγη) και μάλιστα αυτή ακριβώς τη στιγμή που σας γράφω αυτό εδώ το κείμενο. Ούτε κάποτε στο πολύ μακρινό παρελθόν, ούτε στην αρχαιότητα, ούτε στις σπηλιές κάποιων «Νεάντερταλ», ούτε σε κάποιο ξεχασμένο χωριό πάνω στα ψηλά βουνά αλλά ούτε και σε κάποιο ανεξερεύνητο πλανήτη στο χάος του διαστήματος. Ακριβώς ΕΔΩ κι ΑΥΤΗ τη στιγμή. Δυστυχώς αυτές οι αρρωστημένες πεποιθήσεις είναι ΥΠΑΡΚΤΕΣ! Η βλακεία, η απανθρωπιά, η μαυροψυχιά, η «ψυχολογική αναπηρία» (πολλές φορές συνοδευόμενη από μία «συνωμοσιολογική ανωμαλία») είναι ΓΕΓΟΝΟΤΑ!

Ούτε στα «πανάρχαια χρόνια», ούτε «κάποτε» αλλά ούτε και «πέρυσι» υπήρχαν μόνο, τέτοιου είδους περιστατικά – Σήμερα, εν έτει 2019, οι θηριωδίες κατά των ζώων συνεχίζουν «ακάθεκτες» και ίσως με περισσότερη ορμή και θέρμη

Τελευταία, ολοένα και περισσότερο, παρατηρείται (λες κι έχει ξεσπάσει μία μορφή «μισοζωικής επιδημίας» – αν μου επιτρέπεται ο όρος) το φαινόμενο θανάτωσης (ή προτροπής σε θανάτωση) ζώων, κυρίως αδέσποτων, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το τελευταίο «ολόφρεσκο» περιστατικό έλαβε χώρα (για άλλη μια φορά) στο πολυαγαπημένο μας, Facebook.

Πιο συγκεκριμένα, πριν από κάποιες μέρες ένα «απροσδιόριστο ον» (που έτυχε να γεννηθεί με τη μορφή ανθρώπου) έγραψε κάτω από μία δημοσίευση, διάφορους ωραίους τρόπους στο πως μπορείς να «εξουδετερώσεις» με υπερβάλλοντα ζήλο και με περίσσια αηδία (για να το γράψω όσο πιο κομψά γίνεται) κάποιες νεογέννητες γάτες. Τρόπους τους οποίους κι ένας σχιζοφρενής κατά συρροήν δολοφόνος, ίσως να είχε χρησιμοποιήσει, κατά την παιδική του ηλικία, στα διάφορα δύσμοιρα πλάσματα που θα βρέθηκαν στο δρόμο του… Αλλά δε χρειάζεται να μακρηγορώ. Νομίζω πως η παρακάτω φωτογραφία αρκεί και με το παραπάνω (έτσι κι αλλιώς το κινέζικο τσιτάτο περί εικόνων και λέξεων, το γνωρίζετε πολύ καλά):

Αρρωστούλης ο τύπος; Τι λέτε;

Δυστυχώς τέτοιου είδους περιστατικά συμβαίνουν πολύ συχνότερα από όσο νομίζουμε. Απλά θυμηθείτε τι έγινε πριν από κάποιους μήνες στην Κρήτη. Νομίζω «βούιξε» ο τόπος (και δικαίως – όπως και στο τωρινό περιστατικό βέβαια). Διαβάστε παρακάτω και (δυστυχώς) θυμηθείτε:

Κι εδώ η απάντηση του δολοφόνου περί δήθεν «πλάκας» (κι όχι επειδή αφόδευσε το έσωρουχό του λόγω πιθανών ποινικών κυρώσεων και της δίκαιης κοινωνικής κατακραυγής – μάλλον η «μαγκιά» του έφυγε από το παράθυρο):

Χιούμορ κάνει το παλικάρι ρε ‘σεις. Μη δείτε άνθρωπο να κάνει χαβαλέ, αμέσως να πέσετε να τον φάτε! Κομπλεξικοί και «άχρωμοι» – Τελικά, μήπως το «χιούμορ» σκότωσε τη γάτα (κι όχι η «περιέργεια»);

«Ε καλά» θα πει κάποιος και θα συνεχίσει λέγοντας «αυτά ήταν δύο μεμονωμένα περιστατικά που συνέβαιναν, συμβαίνουν και θα συμβαίνουν πάντοτε. Κακώς βέβαια, αλλά έτσι είναι. Δεν αποδεικνύουν και τίποτα αυτά που μας γράφεις». Ωραία. Μήπως τότε, θέλετε να σας θυμίσω τι έγινε μόλις πριν από λίγα εικοσιτετράωρα σε παραλία της Χαλκίδας; Το περιστατικό με την ετοιμόγεννη βασιλική ζαργάνα σας λέει τίποτα; Αν δε σας λέει κάτι, τότε επιτρέψτε μου να σας πω εγώ. Ένα μάτσο απολίτιστων ούγκανων αντί να παρακολουθήσουν και να απολαύσουν με τους οφθαλμούς τους το θαύμα της γέννησης, το θαύμα της φύσης (που δεν υπάρχει μεγαλύτερο θαύμα από τη διαιώνιση, από τη δημιουργία της ίδιας της ζωής), που επρόκειτο να λάβει χώρα στο συγκεκριμένο σημείο τη συγκεκριμένη στιγμή, εκείνοι αντ’ αυτού την κυνήγησαν (σαν κάποιο δαιμονικό μίασμα που δεν είχε θέση σε αυτόν τον κόσμο) με γελάκια και σαρδόνια χαμόγελα, τη λιθοβόλησαν και τελικά τη σκότωσαν! Παρακάτω το εν λόγω περιστατικό:

Αντί να γίνουν μάρτυρες και θεατές ενός φαινομένου που δε νομίζω να έχουν την τύχη και την τιμή να ξαναδούν στο μέλλον, εκείνοι μονομιάς μεταμορφώθηκαν σε ένα αιμοδιψή, ανεγκέφαλο και φρικαλέο όχλο, ο οποίος εκείνη τη στιγμή αν δε «γευόταν» αίμα, δε θα ησύχαζε. Μήπως, τώρα σας λέει κάτι το περιστατικό; Το θυμηθήκατε ή το έχετε ξεχάσει παντελώς; Ξέρω-ξέρω, φταίει αυτό το κοκτέιλ «επιλεκτικού Αλτσχάιμερ» σε συνδυασμό με γερές δόσεις «συμφεροντολογικής αμνησίας» και «αποποιούμενης γεροντικής άνοιας». Συχνή ασθένεια που τυραννά τον ανθρώπινο πολιτισμό από τη δημιουργία του κιόλας…

Ο όχλος έχει πολλά κεφάλια, αλλά καθόλου μυαλό και για να «εξευμενιστεί» θα πρέπει να τραφεί με αίμα
Κι εδώ η «αιμοδιψής» βασιλική ζαργάνα η οποία «απείλησε» τον κατατρομαγμένο όχλο – εδώ που τα λέμε είναι πολύ απειλητική, μην τη βλέπετε έτσι (το 1456 αφάνισε ένα ολόκληρο στρατό στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, ρίχνοντάς τους χαστούκια, μπουνίδια και κλωτσίδια)

Αλλά να υπήρχαν μονάχα αυτές οι περιπτώσεις «καλά θα ήταν» (βάλτε το παρακαλώ, σε πολλά πολλά πολλά εισαγωγικά). Τα φαινόμενα μαζικής εξόντωσης ζώων συμβαίνουν κυριολεκτικά σε καθημερινή βάση. Κι όλα αυτά έχουν πάντοτε κάποια πολύ κοινά σημεία. Δεν γίνονται (μόνο) από κάποιους αμόρφωτους, βάρβαρους και γραφικούς 85χρονους παππούληδες (που ζουν ακόμα σε άλλες εποχές και κατοικοεδρεύουν σε κάποια «καλοχώρια» επάνω στα βουνά) αλλά ούτε κι από τα τέρατα των μύθων και της λαογραφίας. Γίνονται (συνήθως) από ΝΕΑΡΟΥΣ ανθρώπους (και πολλές φορές, «μορφωμένους» υποτίθεται) οι οποίοι, στις περισσότερες περιπτώσεις, είναι και νέοι γονείς που μεγαλώνουν… ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ. Καταλαβαίνετε που πηγαίνει το πράγμα, από μόνο του. Αν οι νέες γενιές, που υποτίθεται κατέχουν πιο «εξελιγμένα», «φρέσκα» και «πνευματικά ανώτερα» μυαλά συνεχίζουν να συμπεριφέρονται ως άμυαλα ανδρείκελα τότε δεν υπάρχει σωτηρία για αυτόν εδώ τον τόπο… Συλλογιστείτε απλά, τι ύφος και τι ποιότητα του κόσμου θα παραδώσουν στις επόμενες γενιές, συλλογιστείτε απλά τι θα μάθουν και τι θα μεταλαμπαδεύσουν στα παιδιά τους… Και το κακό θα διαιωνίζεται από γενιά σε γενιά, μέχρι την πλήρη καταστροφή αυτού εδώ του πλανήτη!

ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΕΣ ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ, ΕΤΣΙ; ΞΕΧΕΙΛΙΖΕΙ Ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ ΜΑΣ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ! ΑΛΛΩΣΤΕ, ΤΙ ΠΙΟ ΩΡΑΙΟ ΠΡΑΓΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΟΝ (ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ) ΝΑ ΣΠΑΡΤΑΡΑΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΧΤΥΠΙΕΤΑΙ ΚΑΤΩ, ΒΓΑΖΟΝΤΑΣ ΑΦΡΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΚΑΙ ΞΕΨΥΧΩΝΤΑΣ ΜΑΡΤΥΡΙΚΑ…

Αρκετοί «άνθρωποι» (ας τους ονομάσουμε έτσι, τελείως καταχρηστικά) νομίζουν ότι η αξία των άλλων μορφών ζωής δεν έχει και καμία ιδιαίτερη σημασία. Δυστυχώς έχουμε μεγαλώσει και γαλουχηθεί, σε μία άσχημη, άκαρδη και σκληρή κοινωνία που αντιμετωπίζει το οτιδήποτε διαφορετικό (από τα ζώα, τη φύση μέχρι και τους «αλλιώτικους» ανθρώπους) ως κάτι τελείως υποδεέστερο, ως κάτι ευτελές, ως κάτι που σε τελική ανάλυση δεν έχει δικαίωμα στη ζωή (ή ακόμη χειρότερα, δεν αξίζει και δεν πρέπει να ζει).

Ο πασίγνωστος κατά συρροήν δολοφόνος Jeffrey Dahmer. Όταν ήταν μικρούλης του άρεσε να εξοντώνει τα κατοικίδια των γειτόνων του, με αποκορύφωμα τον ανασκολοπισμό του κεφαλιού ενός σκύλου. Άχου το μωρέ…

Πέρα από τους καθαρά ψυχοπαθείς (οι οποίοι σκοτώνουν με μοναδικό σκοπό την ικανοποίηση μιας «εσωτερικής ανώμαλης τέρψης», ταυτόχρονα ταΐζοντας με εκατοντάδες λίτρα αίματος, το κτήνος που κατοικεί κι έχει ριζώσει για τα καλά στα πιο σκοτεινά μέρη της ίδιας τους της ψυχής, μη γνωρίζοντας συνειδητά τουλάχιστον ότι εκείνο έχει πάρει πλέον τον έλεγχο της προσωπικότητάς τους – και οι οποίοι κάπου στο εγγύς μέλλον έχουν τεράστιες πιθανότητες να αναζητήσουν ανθρώπινα θύματα), βρισκόμαστε ανάμεσα σε κάποιους που θεωρούν ότι π.χ. τα αδέσποτα είναι πρόβλημα για τη λειτουργία μιας υγιούς πόλης (ή ενός χώρου κατ’ επέκταση) κι ότι θα πρέπει να αφανιστούν από προσώπου γης.

Άλλη μία διαβόητη serial killer φυσιογνωμία. Μα φυσικά είναι ο «τιτανοτεράστιος» Ted Bundy («γυαλίζει» το ματάκι του, έτσι;). Μαντέψτε τι του άρεσε να κάνει στα ζωάκια όταν ήταν μικρός… Τα «γλυκούλια» μου και τα δυο (μαζί με τον Jeffrey Dahmer), ήταν ήσυχα τα ατιμούτσικα κατά την παιδική τους ηλικία! Και καλά παιδιά, προπάντων…

Για τους πρώτους δε μπορούμε να κάνουμε και πολλά. Είναι «χαμένες περιπτώσεις» (ναι, «ακούγεται» κυνικό κι άσχημο, το γνωρίζω – αλλά δεν παύει να είναι η αλήθεια). Δεν υπάρχει πλέον «γυρισμός» ή «θεραπεία» (το καρκίνωμα έκανε μετάσταση παντού – το κτήνος κέρδισε, παίρνοντας εξ ολοκλήρου τον έλεγχο – ίσως στο εξής, αναζητήσει και θύματα στους ίδιους τους ανθρώπους, όπως αναφέραμε και πριν από λίγο). Για τους τελευταίους, ίσως να υπάρχει ελπίδα (το καρκίνωμα δεν έχει εξαπλωθεί ακόμα). Οι τελευταίοι, ωστόσο, (συνήθως) ανήκουν σε μία «φαρισαϊκά εγωιστική κάστα» που προτιμούν (πάντοτε) να επιλέξουν τον εύκολο δρόμο της «πλήρους αποποίησης των ευθυνών» (και των ισοπεδωτικών «λύσεων») αντί να κοιτάξουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη και να παραδεχτούν με ειλικρίνεια ότι κι εκείνοι φταίνε π.χ. που υπάρχουν ζωάκια στο δρόμο (για πολλούς και διάφορους λόγους).

Το κτήνος νίκησε και τώρα ζητάει να απελευθερωθεί από τα ανθρώπινα δεσμά…

«Ξέχασαν» ηθελημένα (το κοκτέιλ-τρίπτυχο «Αλτσχάιμερ-Αμνησία-Άνοια» που αναφέραμε και προηγουμένως) πως κι εκείνοι συνέδραμαν, είτε άμεσα είτε έμμεσα, σε όλο αυτό το κακό, που τώρα κατηγορούν υποκριτικά κι εξαπολύουν «δριμύ κατηγορώ κι ευθύνες» προς πάσα κατεύθυνση. Ας καταλάβουν (φανερά) επιτέλους κι ευθέως ότι δε φταίνε τα ζώα για το μεγάλο αριθμό που υπάρχει στους δρόμους.

Αχ αυτό το αλτσχάιμερ…
τα ίδια τα αδέσποτα φταίνε που υπάρχουν τόσα πολλά στους δρόμους… – εκείνα ήρθαν από μόνα τους στις τσιμεντένιες πόλεις επειδή ζήλεψαν τον άνθρωπο και τον τρόπο ζωής του, αφήνοντας πίσω τη φύση (που αποτελούσε και το φυσικό τους περιβάλλον)

Οι μοναδικοί υπαίτιοι είναι εκείνοι που είτε ως ιδιοκτήτες υπήρξαν ανεύθυνοι (στηριζόμενοι στις παραδόσεις και στις οδηγίες του «παλαιού κόσμου» στο πως πρέπει να φροντίζουν και να συμπεριφέρονται στα κατοικίδια που υιοθετούν – οδηγίες πολύ ξεπερασμένες και «γερασμένες» πλέον – κάποτε ο «παλαιός κόσμος» κι αυτό που εκπροσωπεί θα πρέπει επιτέλους να ΠΕΘΑΝΕΙ), είτε δεν ακολούθησαν ποτέ κάποιους ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΟΥΣ και ΒΑΣΙΚΟΥΣ κανόνες όπως η επιβολή στειρώσεων και η συνεχής κτηνιατρική παρακολούθηση (με αποτέλεσμα, πολλές φιλοζωικές οργανώσεις, τώρα να «τρέχουν και να μη φτάνουν» – τι να σου πρωτοκάνουν κι εκείνοι, δεν είναι και θεοί), είτε γιατί κάποιες άλλες φορές τα εκμεταλλεύτηκαν με πολύ άθλιο, βάναυσο, ανήθικο, βρωμερό (και συχνά παράνομο) τρόπο, σαν να είναι άψυχα αντικείμενα, επιβάλλοντας τους συγχρόνως και το προφίλ του μάτσο, του σκληρού και του ανένδοτου «θηριοδαμαστή» (παρά του ισάξιου φίλου-κηδεμόνα-γονιού) και υποβάλλοντάς τα σε άκρως ψυχοφθόρες και ανθυγιεινές καταστάσεις και δοκιμασίες (όπως π.χ. η πρακτική των κυνομαχιών, οι πάσης φύσεως ζωοδιαγωνισμοί, οι εκτροφές «καθαρών» ζώων, οι επιλεκτικές διασταυρώσεις που είναι πολλές φορές ανώμαλες-αφύσικες-μιασματικές κλπ.), είτε γιατί απλώς τα πέταξαν στο δρόμο ή στα σκουπίδια κυριολεκτικά (τα μέχρι πρότινος φιλαράκια τους) επειδή τα … βαρέθηκαν ή επειδή δεν είναι τόσο «κουλ» πια (ψάξτε για παράδειγμα το φαινόμενο της μαζικής ζωοθεσίας των σκυλιών της ράτσας «χάσκι» κι έπειτα της εγκατάλειψή τους – λόγω μόδας από την τηλεοπτική σειρά Game of Thrones).

ο Βρετανός ηθοποιός Jerome Flynn (ο Bronn του Game of Thrones), «πρωταγωνίστησε», για λογαριασμό του φιλοζωικού οργανισμού PETA, σε διαφημιστική εκστρατεία κατά της μαζικής κι ανεύθυνης ζωοθεσίας σκυλιών «χάσκι» που προκλήθηκε άθελα από την προαναφερθείσα τηλεοπτική σειρά.

Νομίζω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου στο πόσο ανατριχιαστικό και θλιβερό είναι αυτό το τελευταίο, που μόλις διαβάσατε. Παρατάνε τους μικρούς συντρόφους τους, λες και είναι άψυχα πράγματα (που πολλές φορές ακόμη και με την καταστροφή όντως άψυχων πραγμάτων, μπορεί να στενοχωρηθούμε – πόσο μάλλον για μία ζωή). Μία ζωή η οποία μπορεί να μη μιλάει σαν εμάς αλλά να γαβγίζει, να νιαουρίζει, να κελαηδάει (ή και να μην κάνει τίποτα από όλα αυτά, σε τελική ανάλυση). Μία ζωή η οποία μπορεί να μη στέκεται στα δυο της πόδια αλλά να περπατά στα τέσσερα, να σέρνεται, να κολυμπά ή να πετάει. Μία ζωή η οποία μπορεί να έχει παραπάνω μαλλάκια από ότι εμείς (ή καμιά φορά μπορεί να διαθέτει φτερά, πούπουλα, λέπια ή φολίδες). Το μόνο σίγουρο όμως είναι πως και αυτή η ζωή αγαπά, χαίρεται, θλίβεται, έχει φόβους, ενθουσιάζεται, σκέφτεται, γενικώς αισθάνεται και διακατέχεται από συναισθήματα. Μπορεί να έχει διαφορετική συνειδητότητα από το ανθρώπινο γένος, άλλη μορφή συνείδησης κι ευφυίας (συνεπώς κι επίγνωσης των πραγμάτων), να αντιδρά αλλιώς στα διάφορα ερεθίσματα αλλά αυτό δεν την κάνει κάτι κατώτερο, κάτι που δεν θα πρέπει να ζήσει, κάτι που πρέπει να αφανιστεί. Έχει δικαίωμα στη ζωή, έχει δικαίωμα στην ύπαρξη.

Θα μπορούσατε ποτέ να πετάξετε αυτή τη «σκατόφατσα» στο δρόμο;
Μήπως αυτό εδώ το «κωλόγατο»;
πάντως αυτό εδώ το «κοπρόσκυλο», εγώ σίγουρα θα το πέταγα έξω…

Αλλά εδώ πέρα θα μου πεις πως ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται και συμπεριφέρεται απαίσια στον ίδιο τον άνθρωπο (αν μπορεί, τον συμφέρουν και τον ευνοούν οι συνθήκες), που υποτίθεται πως τον θεωρεί και ισάξιο (και υπάρχει επιπλέον και ο φόβος σοβαρότατων νομικών συνεπειών αν ασκήσει οποιαδήποτε μορφή βίας πάνω του). Στα ζώα και στη φύση θα «κώλωνε» (που δε μπορούν να μιλήσουν και τις περισσότερες φορές δεν μπορούν καν να προβάλλουν αντίσταση – που δε μπορούν να εκφραστούν «συνειδησιακά» με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό που μπορεί ο άνθρωπος); Εκεί θα σταματούσε; Εκεί θα τον έπιανε η αίσθηση δίκαιου, η μεγαλοψυχία, η ευγένεια, ο ιπποτισμός, η καλοσύνη, η αγαθή προαίρεση; Όχι δα, δεν το νομίζω!

ο άνθρωπος συμπεριφέρεται απαίσια ακόμα και στον ίδιο τον άνθρωπο (ακόμα και σε μικρά παιδιά)

Άρα θα πρέπει να καταλάβουμε και κάτι άλλο: αφού θεωρούμε ότι το είδος μας είναι το ευφυέστερο πάνω στον πλανήτη γη και τυγχάνει να βρισκόμαστε στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να συμπεριφερόμαστε ως οι απόλυτοι καταστροφείς, βιαστές, τραμπούκοι, δολοφόνοι, να εξευτελίζουμε και να λιντσάρουμε οτιδήποτε είναι διαφορετικό από εμάς (δείτε το θλιβερό βίντεο της Χαλκίδας) και να θεωρούμε ότι τα πάντα μας ανήκουν (ότι όλα είναι μέρος του τσιφλικιού μας), ότι τα πάντα δημιουργήθηκαν με μοναδικό σκοπό την εξυπηρέτηση των αναγκών και των συμφερόντων μας, ότι όλα θα πρέπει να υπηρετούν τον απόλυτο ΘΕΟ που είναι ο άνθρωπος. Αυτό λέγεται ΥΒΡΙΣ κι αποτελεί βλασφημία προς το Δημιουργό, προς τη Δημιουργία και προς τα Δημιουργήματα. Αντιθέτως, αφού κληθήκαμε σαν είδος να παίξουμε το ρόλο του πιο ευφυούς και του πιο δυνατού πλάσματος στην οικουμένη, το ελάχιστο δυνατό που μπορούμε και θα ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε είναι να είμαστε προστάτες, βοηθοί, φύλακες, επόπτες κι επιτηρητές όλων των πλασμάτων και της φύσης (σε ένα γενικότερο πλαίσιο) για την ομαλή συμβίωση και συνύπαρξη όλων των ειδών.


Το ελάχιστο δυνατό που μπορούμε και θα ΠΡΕΠΕΙ να κάνουμε είναι να είμαστε προστάτες, βοηθοί, φύλακες, επόπτες κι επιτηρητές όλων των πλασμάτων και της φύσης (σε ένα γενικότερο πλαίσιο) για την ομαλή συμβίωση και συνύπαρξη όλων των ειδών.

Γι’ αυτό αγαπητοί φίλοι μου, ο ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ενός κράτους, δεν κρίνεται μόνο από την ιστορία του (από το πλούσιο ενδεχομένως παρελθόν του) ή από το υψηλό βιοτικό του επίπεδο (αν θέλετε). Κρίνεται περισσότερο από τη συμπεριφορά του, από τη μόρφωσή του (όχι τη δήθεν ακαδημαϊκή – αυτό είναι θέμα για κάποια άλλη συζήτηση – δηλαδή τι εστί πραγματικά μόρφωση) από την αγωγή, την παιδεία, από τον τρόπο συμπεριφοράς κι αντιμετώπισης των εκάστοτε συνθηκών. Κι αυτό αντανακλάται (ή φαίνεται) στα πάντα, από τον τρόπο που διαβάζουμε (αν διαβάζουμε), από την ενασχόλησή μας με τα κοινά, με τη μουσική, με τις τέχνες, τα γράμματα (και τον πολιτισμό γενικότερα), από την άποψη, την κριτική ικανότητα μέχρι πιο απλά (φαινομενικά) και καθημερινά πράγματα όπως από τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον, τον τρόπο που ερωτευόμαστε, τον τρόπο που τρώμε, τον τρόπο που οδηγούμε, τον τρόπο που περπατάμε στο δρόμο, τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στα αδέσποτα στο δρόμο, στα ζώα γενικότερα, στη φύση, στο ίδιο το περιβάλλον. Δε μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι ευημερείς, όταν σου λείπουν όλα αυτά. Δε μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι ζεις σε ένα «υγιές» κράτος (σε ένα «καλώς λειτουργικό» κόσμο) όταν εκείνο δεν έχει φροντίσει για τίποτα από αυτά (ίσως κι εσκεμμένα…)

όταν δεν έχεις φροντίσει και για εκείνα, δε μπορείς να ισχυρίζεσαι ότι ζεις σε μία σωστά δομημένη, λειτουργική και υγιή κοινωνία

Αλήθεια, έχετε σκεφτεί ποτέ πως τα ζώα μπορεί να είναι «μεταμφιεσμένα» ξωτικά, νεράιδες, γνόμοι και πνεύματα; Μία άκρως ενδιαφέρουσα θεωρία την οποία ενστερνίζονται και πιστεύουν (μέχρι σήμερα) διάφοροι πολιτισμοί. Έχετε σκεφτεί ακόμη, πως υπομένουν καρτερικά τους εξευτελισμούς, τα βασανιστήρια, τα μαρτύρια, τα λιντσαρίσματα και τις μαζικές εκτελέσεις από όλους εμάς, σαν μάρτυρες, ξεπλένοντας τις αμαρτίες μας; Αν θέλεις να βρεις πραγματικούς ήρωες, δε χρειάζεται να ψάξεις πολύ και να πας μακριά. Απλά κοίταξε προς τα ζώα. Αν πάλι θέλεις να βρεις τον ίδιο τον Θεό, τη Θεϊκή ουσία και υπόσταση, την αρχή και την πηγή των πάντων, παρατήρησε μέσα τα μάτια τους, βαθιά. Ίσως, αν είστε αρκετά παρατηρητικοί να δείτε κάτι μεταφυσικό. Ίσως αν είστε αρκετά παρατηρητικοί να δείτε όλη τη δημιουργία του κόσμου, όλης της πλάσης και του σύμπαντος. Αρκεί βέβαια να κοιτάξετε με τα μάτια της ψυχής σας κι όχι με τα συμβατικά…

παρατήρησε προσεκτικά τα μάτια τους και ίσως βρεις μέσα τους, το Θεό που ψάχνεις

Leave a Response

Γιώργος Αλέξανδρος Κλίνης
Επικοινωνία: georgiosklinis@demec.gr