Κυριακή, Αύγουστος 25, 2019
Τεχνηέντως

Χαλίλ Γκιμπράν, ο άνθρωπος από τον Λίβανο

78views

Γεννημένος το 1883, στο Μπεχάρι του Λιβάνου, ο Χαλίλ Γκιμπράν, καταγόταν από μια οικογένεια σχετικά εύπορη και καλλιεργημένη. Και έχοντας κληρονομήσει το ταλέντο από την μητέρα του που ήταν φύση καλλιτεχνική , παρουσίασε από μικρή ηλικία μια κλίση προς τις τέχνες. Συγκεκριμένα στην ζωγραφική, έχοντας ως δάσκαλο του τον Αύγουστο Ροντέν.

Ως νεαρός δεν έλαβε επίσημη εκπαίδευση, καθώς η οικογένεια του είχε ξεπέσει οικονομικά, λόγω του ότι ο πατέρας του έπαιζε χαρτιά. Τη μόρφωση του την οφείλει στον ιερά του χωριού που αναγνώρισε τη ροπή του μικρού προς τα γράμματα και του δίδαξε τη συριακή και την αραβική γλώσσα. Διδάσκοντας του λοιπόν το αλφάβητο του δίνει την ευκαιρία να ερευνήσει τον χώρο της ιστορίας και της λογοτεχνίας.

Ένας από τους πολλούς πίνακες του

Τα πρώτα του έργα ήταν μερικά θεατρικά και κάποια ποιήματα γραμμένα στα αραβικά. Αργότερα, μετά την ηλικία των είκοσι θα ξεκινήσει να γράφει αποκλειστικά στα αγγλικά, με τα κείμενα του να διέπονται από έναν βαθύ ανθρωπισμό.

Τα πιο σημαντικά από αυτά είναι ο Ιησούς, ο γιος του ανθρώπου, τα Σπασμένα Φτερά, ο Πρόδρομος και ίσως το πιο σημαντικό από όλα ο Προφήτης, που αποτελεί το πιο διάσημο έργο του συγγραφέα και έχει μεταφραστεί σε 40 γλώσσες, εικονογραφημένο από τον ίδιο. Αργότερα συμπληρώθηκε από τον Κήπο του Προφήτη που εκδόθηκε μετά τον θάνατο του συγγραφέα.

Ακολουθούν δύο αριστουργηματικά αποσπάσματα από το έργο Προφήτης και Κήπος του Προφήτη.

«…Πείτε μου, έχετε αυτά τα πράγματα σπίτι στα σπίτια σας; Ή έχετε μόνο άνεση και την ηδονή της άνεσης, αυτό το ύπουλο πράγμα που μπαίνει στα σπίτια σας σαν καλεσμένος, ύστερα γίνεται φιλοξενούμενος και μετά αφέντης.

Ναι, και ύστερα γίνεται δαμαστής και με το μαστίγιο και το άγκιστρο κάνει τους πιο μεγάλους σας πόθους σαν φοβισμένα κουτάβια

Μ’ όλο που τα χέρια του είναι μεταξοντυμένα και η καρδιά του είναι σιδερένια. Σας νανουρίζει και σας αποκοιμίζει μόνο για να στέκεται πλάι στο κρεβάτι σας και να εμπαίζει την αξιοπρέπεια της σάρκας. Εξευτελίζει τις γερές αισθήσεις σας και τις ακουμπά στην ψύχα του αγκαθιού σαν εύθραυστα αγγεία.

Πραγματικά, ο πόθος για άνεση σκοτώνει το πάθος της ψυχής σας και ύστερα βαδίζει μορφάζοντας άγρια στην επικήδεια πομπή σας

Αλλά εσείς, παιδιά του διαστήματος εσείς που δεν αναπαύεστε στην ανάπαυση δεν θα παγιδευτείτε ούτε θα δαμαστείτε.

Το σπίτι σας δεν θα είναι άγκυρα αλλά κατάρτι…»

«…Να λυπάστε το έθνος που είναι γεμάτο πίστη κι άδειο από θρησκεία.

Να λυπάστε το έθνος που φορά ένα ρούχο που δεν το έχει υφάνει, που τρώει ψωμί που δεν το έχει θερίσει και πίνει κρασί που δεν έχει τρέξει από το πατητήρι του.

Να λυπάστε το έθνος που ονομάζει το βίαιο άνθρωπο ήρωα και βλέπει το λαμπροφορεμένο κατακτητή γενναιόδωρο

Να λυπάστε το έθνος που περιφρονεί το πάθος στο όνειρο του κι ωστόσο γίνεται σκλάβος του στον ξύπνιο του

Να λυπάστε το έθνος που δεν υψώνει τη φωνή του παρά μόνο σαν βρίσκεται σε κηδεία, δεν περηφανεύεται παρά μονάχα σαν βρίσκεται μέσα στ’ αρχαία μνημεία του και δεν ξεσηκώνεται παρά μονάχα όταν ο λαιμός του βρίσκεται στο σπαθί και στην πέτρα.

Να λυπάστε το έθνος που ο κυβερνήτης του είναι αλεπού, ο φιλόσοφος του ταχυδακτυλουργός και η τέχνη του, τέχνη μπαλώματος και μιμικής.

Να λυπάστε το έθνος που υποδέχεται τον καινούργιο κυβερνήτη του με σαλπίσματα και τον αποχαιρετά με γιουχαΐσματα για να καλωσορίσει και πάλι κάποιον άλλον με σαλπίσματα.

Να λυπάστε το έθνος που οι σοφοί του είναι βουβοί από τα χρόνια και που οι δυνατοί του άντρες ακόμα στην κούνια.

Να λυπάστε το έθνος που είναι χωρισμένο σε κομμάτια και που κάθε κομμάτι θεωρεί τον εαυτό του ένα έθνος…»

Τον Απρίλιο του 1931 ο Χαλίλ Γκιμπράν πεθαίνει σε ηλικία 48 ετών, λόγω κύρωσης του ύπατος, μιας και στην προσπάθεια του να ανακουφιστεί από τα ψυχοσωματικά προβλήματα που τον ταλαιπωρούσαν άρχιζε κι έπινε. Ο θάνατο του έκανε μεγάλη αίσθηση και τον θρήνησαν άνθρωποι από όλο τον κόσμο. Τα βιβλία του διαβάζονται με μελετώνται μέχρι και σήμερα.

Leave a Response