Πέμπτη, Νοέμβριος 21, 2019
Προτάσεις

9+1 ταινίες ιδανικές για τις βροχερές καλοκαιρινές νύχτες

…που ομολογουμένως έχουν αρχίσει να μας εκνευρίζουν λίγο.

211views

Απόγευμα Σαββάτου. Μόλις έχω ξυπνήσει από τη μεσημεριανή σιέστα. Παίρνω λοιπόν ρούχα, πετσέτες, νεσεσέρ με καλλυντικά και κατευθύνομαι προς το μπάνιο. «Για πού ετοιμάζεσαι;»  με ρωτάει φανερά απορημένος ο φίλος μου. «Ε, δεν είπαμε να κατεβούμε παραλία, να πιούμε καμιά μπυρίτσα  και να βολτάρουμε στο λιμάνι;»

Δεν μου απαντάει, απλά σηκώνεται, ανοίγει την μπαλκονόπορτα και μου λέει «Έλα να δεις». Δεν χρειάζεται να δω χρυσέ μου, γιατί ακούω μια χαρά.  Βροχή που πέφτει με μίσος, βροντές, χαλάζι (;;;) και ευθύς πηγαίνω να συμβουλευτώ το ημερολογίου τοίχου για να βεβαιωθώ πως έχουμε Ιούλιο.

Έτσι, αφού προηγηθεί ένα λογύδριο γκρίνιας, προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να περάσουμε το Σαββατόβραδο. Και καταλήγουμε στο κλασικότατο «ταινία και πιτσόνι»  (το οποίο θα φτιάξουμε, δεν θα παραγγείλουμε γιατί είναι κρίμα να απαιτείς από έναν άνθρωπο να κυκλοφορεί με μηχανάκι σε τέτοιες καιρικές συνθήκες, για να σου φέρει μια σπέσιαλ με μανιτάρια).

Μέχρι να ψηθεί η πίτσα, τσακωνόμαστε για το τι ταινία θα δούμε και αφού δεν μπορούμε να καταλήξουμε πουθενά, επιλέγουμε να κάνουμε έναν μαραθώνιο ταινιών για να είμαστε και οι δύο ευχαριστημένοι. Φτιάχνουμε, λοιπόν, μια λίστα που περιέχει ταινίες αγωνίας και τρόμου από τις αρχές του 20ου αιώνα μέχρι και σήμερα, την οποία λίστα θα ήταν κρίμα να την κρατήσουμε μονάχα για τον εαυτό μας.

Häxan, Witchcraft Through the Ages, 1922

Γυρισμένη το 1922 από τον Benjamin Christensen, το Häxan είναι μια βωβή ταινία τρόμου με στοιχεία ντοκιμαντέρ. Βασισμένη πάνω στη μελέτη του Christensen για το γερμανικό εγχειρίδιο κυνηγού μαγισσών  του 15ου αιώνα, το Malleus Maleficarum (Σφυρί Μαγισσών), που το χρησιμοποιούσαν οι ιεροεξεταστές. Μέσω της ταινίας αυτής ο σεναριογράφος θίγει το ζήτημα το πώς οι προλήψεις και η άγνοια της ύπαρξης των ψυχικών ασθενειών οδήγησαν σε υστερίες και σε κυνήγι μαγισσών. Τη χρονιά που κυκλοφόρησε λογοκρίθηκε σε πολλές χώρες ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες απαγορεύθηκε, καθώς περιείχε σκηνές που εκείνη την εποχή χαρακτηρίστηκαν ως ακραίες. Πλέον θεωρείται η καλύτερη δουλειά του Christensen και εμείς δεν μπορούμε να διαφωνήσουμε.

Freaks, 1932

Μία όμορφη ακροβάτης τσίρκου αποφασίζει να παντρευτεί τον υπεύθυνο ενός θιάσου παραμορφωμένων ανθρώπων, αλλά οι φίλοι του ανακαλύπτουν ότι ο μόνος λόγος που επιλέγει να είναι μαζί του είναι η κληρονομιά του.

Ο Tod Browning μας παρουσιάζει μια ταινία με ευαισθησίες, χωρίς να παραλείπει τις σκηνές αγωνίας, όπου σε κάνει αναρωτιέσαι για το πόσο διαστρεβλωμένος και ψυχικά παραμορφωμένος είναι τελικά ο «κανονικός» άνθρωπος.

Sorry, Wrong Number, 1948

Μια γυναίκα, ενώ βρίσκεται κλινήρης, προσπαθεί να τηλεφωνήσει στο γραφείο του άντρα της. Όμως οι γραμμές μπλέκονται και ακούει τη συνομιλία δύο αντρών που σχεδιάζουν έναν φόνο.

Το Sorry, Wrong Number είναι βασισμένο στο υπέροχο, ομώνυμο, αστυνομικό μονόπρακτο της Lucille Fletcher. Ένα μονόπρακτο που διαρκεί είκοσι λεπτά, τα οποία φαίνεται να είναι υπεραρκετά για τη συγγραφέα, που κατορθώνει να αυξήσει τους καρδιακούς μας παλμούς και να μας προκαλέσει ρίγη με το τέλος της ιστορίας. Εκτός από το φιλμ, μπορείτε να το απολαύσετε ηχογραφημένο στα ελληνικά από το αρχείο της Ερτ, από τους ηθοποιούς Βούλα Ζουμπουλάκη, Σούλα Αθανασιάδου, Σπύρο Καλογήρου κ.α. Κλείστε λοιπόν τα φώτα, βάλτε να παίξει το βίντεο (ελάτε, μόνο είκοσι λεπτά είναι) και έπειτα δείτε και την ταινία.

Παραθέτω και το βιντεάκι για να μην σας βάζω να ψάχνετε.

Rear Window, 1954

Ένας φωτορεπόρτερ λόγω ατυχήματος έχει εγκλωβιστεί στο αφόρητα ζεστό διαμέρισμα του. Μην έχοντας τίποτε άλλο να κάνει παρακολουθεί τα διαμερίσματα που βρίσκονται στην γειτονιά. Υποψιάζεται λοιπόν πως ο γείτονας που μένει απέναντι του έχει διαπράξει φόνο. Μια ιδέα που του γίνεται εμμονή και δεν πρόκειται να ησυχάσει εάν δεν διαλευκάνει το μυστήριο.

Εδώ, χωρίς πολλά πολλά, έχουμε μια ανάλαφρη ταινία μυστηρίου (Hitchcock εννοείται) που παίρνει ένα χαλαρό δεκαράκι από τους κριτικούς. Ο θεατής έχει πρόσβαση μόνο στο διαμέρισμα του πρωταγωνιστή και παρατηρεί τους γείτονες μέσα από τα κιάλια του. Πρωταγωνιστεί ο τόσο άνετος James Stewart που η υποκριτική του ικανότητα φτάνει και περισσεύει για να σου φτιάξει τη διάθεση και η Grace kelly που φαντάζει σαν ένα πολύτιμο μπιζού.

Γιατί βροχή δίχως Alfred Hitchcock είναι κρέπα δίχως πραλίνα.

The Haunted Palace, 1963

Ο Charles Dexter Ward πηγαίνει σε ένα μικρό χωριό για να επισκεφτεί το σπίτι που κληρονόμησε από τον πρόγονο του που πέθανε πριν εκατό χρόνια.

Μια ταινία του Roger Corman, βασισμένη στην ιστορία του Η. P. Lovecraft, με τον τίτλο να είναι παρμένος από το ποίημα του Edgar Allan Poe Haunted Palace.

Λιωμένα κεριά, αράχνες, νεκρομαντεία και ένας κομψός, αρχοντικός και αψεγάδιαστος Vincent Price που όπως πάντα κλέβει την παράσταση.

The Exorcist, 1973

Όταν μία χαριτωμένη έφηβη καταλαμβάνεται από δαιμόνια, η απεγνωσμένη μητέρα της θα ζητήσει βοήθεια από δύο ιερείς για να την ξορκίσουν.

Μια υπόθεση αρκετά απλή, δεν συμφωνείτε; Όμως ο σκηνοθέτης William Friedkin δεν τo βλέπει έτσι και αποφασίζει να μεταφέρει το καλογραμμένο βιβλίο του William Peter Blatty στη μεγάλη οθόνη. Σκηνοθετεί λοιπόν μια ταινία που στις πρώτες προβολές προκαλεί λιποθυμίες, κλάματα και αγνό φόβο, με τους ιδιόκτητες των σινεμά να παρέχουν υπηρεσίες πρώτων βοηθειών στις αίθουσες δια παν ενδεχόμενο.

Επίσης, είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του σινεμά που ταινία τρόμου διεκδικεί δέκα όσκαρ, από τα οποία καταφέρνει να κερδίσει δύο.

Ούτε εφέ, ούτε φιοριτούρες, ούτε jumpscares, μόνο special make up effects, βαριά ατμόσφαιρα, ένα sountrack που από τις πρώτες νότες σε κάνει να νιώθεις άβολα, άριστη υποκριτική από ηχηρά ονόματα του κινηματογράφου, όπως Ellen Burstyn και Max Von Sydow και την Linda Blair, στον ρόλο της μικρής Regan, να αφήνει άφωνους κοινό και κριτικούς.

Μια ταινία διαχρονική, κλασσική, αξεπέραστη.

Halloween, 1978

Ο Michael Myers, σε ηλικία έξι ετών, σκοτώνει την αδελφή του με ένα χασαπομάχαιρο. Μετά από δεκαπέντε χρόνια, καταφέρνει να αποδράσει από το ψυχιατρικό άσυλο, στο οποίο τον είχαν κλείσει και επιστρέφει στη μικρή πόλη του Haddonfield όπου μέσα σε λίγες ώρες θα σκορπίσει τον πανικό και τον τρόμο.

«Carpenter, θέλουμε μια ταινία slasher, με έναν ψυχοπαθή δολοφόνο», «Μην συνεχίζετε, το ‘χω.» Παίρνει λοιπόν ο John Carpenter έναν ηθοποιό, του φοράει μια φόρμα εργασίας, του βάζει μια μάσκα του Captain Kirk που την αγόρασε για ένα πεντοδόλαρο και τον βάζει να περπατάει αργά σε έναν σκοτεινό δρόμο. Επιπλέον συνθέτει ένα κολλητικό soundtrack και από το πουθενά έχει σκηνοθετήσει μια ταινία η οποία ενθουσιάζει παραγωγούς και κοινό. Μια ταινία που μέχρι και σήμερα μπαίνει στις λίστες με τις καλύτερες horror ταινίες όλων των εποχών.

The ‘Burbs, 1989

Τώρα γνωρίζω πως θα φάω καζούρα από τους υπόλοιπους αλλά παίρνω το ρίσκο και συμπεριλαμβάνω στη λίστα το ‘Burbs του Joe Dante. Έτσι, για να δώσω έναν ανάλαφρο τόνο στην ατμόσφαιρα βρε παιδί μου.

Κωμική ταινία του 1989. Σε μια γειτονία των προαστίων ζει ο Ray Peterson (που τον ενσαρκώνει ο Tom Hanks) μαζί με την οικογένεια του. Βρίσκεται σε άδεια και προσπαθεί να ηρεμήσει από το στρες που του προκαλεί η δουλειά. Όμως οι νεοφερμένοι γείτονες που μετακόμισαν πρόσφατα στη διπλανή, ετοιμόρροπη βίλα, μοιάζουν πολύ ύποπτοι. Δεν εμφανίζονται την ημέρα και το βράδυ ακούγονται περίεργοι ήχοι από το σπίτι τους. Έτσι οι υπόλοιποι περίοικοι δημιουργούν μια ομάδα ώστε να ανακαλύψουν το ποιόν των νέων γειτόνων. Η ομάδα απαρτίζεται από τον ενθουσιώδη Art, που ψάχνει μονίμως ευκαιρίες ώστε να κάνει την καθημερινότητα του πιο πικάντικη, τον πειθαρχημένο Mark με το ψαρωτικό βλέμμα, τον έφηβο Ricky που δεν τους παίρνει και τόσο στα σοβαρά αλλά τους κάνει χάζι και τέλος τον Ray που προσπαθεί να μην δίνει τόση σημασία και να τους αγνοεί αλλά κομματάκι δύσκολο, καθώς ο Art δεν τον αφήνει σε ησυχία και μονίμως τον ξεσηκώνει.

It, 1990

Το 1960, εφτά έφηβοι που ζουν στο περιθώριο πολεμούν ένα σκοτεινό πλάσμα που εμφανίζεται με τη μορφή κλόουν. Τριάντα χρόνια αργότερα τα άτομα αυτά (μεγάλοι πλέον) θα πρέπει να επανενωθούν και να ξαναγυρίσουν πίσω στην πόλη τους καθώς το πλάσμα εκείνο επέστρεψε.

Θα ήταν βλασφημία να φτιάχναμε μια λίστα ταινιών τρόμου και να μην συμπεριλάβουμε ταινία που να βασίζεται σε βιβλίο του Stephen King.

Ο Tommy Lee Wallace, λοιπόν, παίρνει το ομώνυμο έργο του Stephen King, προσλαμβάνει τον Tim Curry για τον ρόλο του Pennywise και φτιάχνει μια τρίωρη, κλασσική (πλέον) ταινία τρόμου που σε κάνει να σιχαθείς (λόγω φόβου) τους κλόουν και να βλέπεις με άλλο μάτι τα φρεάτια του δρόμου εκείνες τις βροχερές, μουντές μέρες, όπου δεν κυκλοφορεί άνθρωπος έξω.

Saw, 2004

Δυο τύποι, άγνωστοι μεταξύ τους, ξυπνούν μέσα σε έναν χώρο, έχοντας απώλεια μνήμης. Σύντομα αντιλαμβάνονται πως είναι απλά δύο πιόνια σε ένα θανάσιμο παιχνίδι, οργανωμένο πολύ καλά από έναν κατά συρροήν δολοφόνο.

Δεν θα σας πω ψέματα, στην αρχή σκέφτηκα να μη συμπεριλάβω ταινία του James Wan και ήμουν έτοιμη να βάλω το αριστουργηματικό home invasion Don’t Breathe. Αλλά λέω «Έλα στα συγκαλά σου, αν δεν βάλεις James Wan, που οι ταινίες του αποτελούν έξοχο δείγμα σύγχρονου τρόμου θα είναι μεγάλη αδικία και θα σε τρώνε οι τύψεις μετά.» Οπότε παραβλέπω το Insidious και τα Conjuring (που ήταν μια χαρά ταινίες) και επιλέγω το εξαίσιο σκηνοθετικό ντεμπούτο του James Wan. Saw, κυρίες και κύριοι. Να είμαι στο σινεμά και να βλέπω άτομα να έχουν καλύψει με τα κασκόλ τα πρόσωπα τους. Να σηκώνεται παρέα πέντε ατόμων, με μία κοπέλα να κλαίει και να φεύγουν και να μην ξανάρχονται.

Αίμα, αγωνία, ανατροπές και κοινωνική κριτική. Απλά, λιτά και απέριττα.

Κάπου εδώ, η λίστα έφτασε στο τέλος της. Πολλές ταινίες που έπρεπε να αναφερθούν δεν αναφέρθηκαν γιατί τότε θα έπρεπε να παρουσιάσουμε μια καλή περιποιημένη πενηντάδα. Ταινίες όπως το Omen, Nightmare on Elm Street, Friday the 13th, Black Sabbath, Tenebrae, Mask of red Death, the Thing, Hellraiser, Shining , House on Haunted Hill, Psycho, Vertigo, Salem’s Lot, Nosferatu, Cabinet of Dr. Caligari και πόσες άλλες ακόμα. (Τώρα θα μου πείτε πολύ εύλογα «Βγάλε τη χαζομάρα το ‘Burbs και βάλε μία από τις παραπάνω» και εγώ θα σας πω «Το ‘Burbs δεν το βγάζω γιατί είναι κωμική με στοιχεία horror (εντάξει, εντάξει, πολύ ελαφριά στοιχεία horror), μου φτιάχνει τη διάθεση και γελάω» και εσείς θα μου απαντήσετε «Μα δεν κάνεις λίστα με κωμωδίες» και εγώ θα σας πω «Έχετε απόλυτo δίκιο αλλά το ‘Burbs θα μείνει εκεί»)

Οπότε μαζευτείτε με την παρέα σας, δείτε καμία ταινιούλα και κάντε υπομονή, βροχερές μέρες είναι, θα περάσουν. Α, και αν τύχει να κυκλοφορήσετε έξω προσοχή στα φρεάτια!

Leave a Response