Κυριακή, Αύγουστος 25, 2019
Θεσσαλονίκη

O TEMPORA, O MORES

Εναλλακτικός Τίτλος: Shit high and gaze

391views

Σε προηγούμενο άρθρο μου είχα θίξει την κατάντια του να είσαι πλέον Έλληνας. Την κατάντια ενός έθνους, που κάποτε ενώ άκμαζε και παρήγαγε πραγματικό πολιτισμό, πλέον δεν μπορεί σεβαστεί, ούτε και να σηκώσει στις «αδύναμες πλάτες» του, την κληρονομιά του. Έχουμε μεταμορφωθεί σε μία ομάδα άμυαλων ανδρείκελων η οποία απλά τυγχάνει να «φορά» το σαρκίο του ανθρώπου (στη συγκεκριμένη περίπτωση, του «έλληνα») και να μοιάζει με … κάτι σαν δίποδο. Αυτό βέβαια, αν θέλουμε να είμαστε πιο δίκαιοι και σωστοί, ισχύει γενικότερα σε παγκόσμιο βαθμό. Αλλά για «τα του οίκου μας», μας ενδιαφέρει να μιλήσουμε, να αναλύσουμε, να περιγράψουμε, μπας και εντοπίσουμε (επιτέλους) το πρόβλημα, το καταπολεμήσουμε εις βάθος και θεραπευτούμε από αυτό. Ελπίζω όμως πραγματικά, πως το προαναφερθέν πρόβλημα δεν έχει τη μορφή κάποιου είδους καρκινώματος, το οποίο κι έχει προλάβει να κάνει επιθετικά, μετάσταση παντού. Γιατί αν είναι έτσι, τότε είμαστε καταδικασμένοι  να πεθάνουμε ως έθνος… Δυστυχώς…

Ο έντονος εκνευρισμός και η θλίψη, συναισθήματα που είναι διάχυτα στα γραφόμενά μου (καλά, «μπαμ» κάνει ρε μεγάλε) δε γεννήθηκαν (προφανώς) τυχαία. Υπάρχει πολύ συγκεκριμένος λόγος. Δε γεννήθηκαν ούτε επειδή ξύπνησα στραβά, ούτε επειδή γερνάω και αρχίζουν να μου τη σπάνε όλοι κι όλα σαν κάποιος γραφικός παππούς (έτσι κι αλλιώς, είναι πολύ νωρίς ακόμα  – ή μήπως όχι – ωχ, βρε λες…;), αλλά ούτε κι επειδή μου αρέσει να μας «κράζω» συνεχώς σαν κράτος, ανθρώπους και συμπεριφορά (άλλη δουλειά δεν είχα πάλι σήμερα). Λοιπόν και για να μπούμε στο θέμα, σιγά – σιγά…  

Τη Δευτέρα το βράδυ, στο Θέατρο Γης, είχε μία μουσική παράσταση κάποιων ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ (δεν το έγραψα τυχαία με κεφαλαία κι έντονα γράμματα) οι οποίοι από ότι φάνηκε δε μας άξιζαν. Συμπεριφερθήκαμε για άλλη μια φορά, «νεοελληνικά», «κατινίστικα», «μίζερα», βλακωδώς, «χωριάτικα» (με την πολύ κακή έννοια του όρου – ας με συγχωρήσουν οι κάτοικοι των χωριών), μικροαστικά, με μπόλικη εσάνς «επαρχιωτισμού». Θα πρέπει να αποδεχτούμε πως δε μας αξίζει τίποτα πολιτιστικό! Οτιδήποτε έχει σχέση με τις τέχνες, τα γράμματα, τον πολιτισμό (το πνεύμα γενικότερα), θα πρέπει επιτέλους να το «χωνέψουμε» (και να προχωρήσουμε παραπέρα στις ζωές μας) ότι έχουμε πάρει οριστικά διαζύγιο!!! Εμείς εξάλλου, έχουμε πλέον σχέσεις μόνο με την καλοπέραση, την ελαφρομυαλιά, τη βλακεία, την αμορφωσιά, τα κάθε λογής σκυλάδικα, το κουτσομπολιό, την κακία, την αγένεια και τη μόνιμη «εγκεφαλική τοξικότητα» (η οποία έχει ριζώσει για τα καλά μέσα μας και δε λέει να βγει ούτε υπό την απειλή ενός καλάσνικοφ κολλημένο στον κροταφικό μας λοβό).

Χθες το βράδυ, «ξαναλέω», εμφανίστηκαν στη Θεσσαλονίκη, οι Dead Can Dance. Πραγματικά δε θέλω να μπω, για άλλη μια φορά, στη διαδικασία να περιγράψω τι εστί αυτό το μουσικό ντουέτο. Το έχω κάνει σε προηγούμενο κείμενο, μπείτε στην ιστοσελίδα μας (μην τεμπελιάζετε – σας βλέπω) και διαβάστε το. Γράφω αναλυτικότατα κάποια πράγματα για το εν λόγω φαινόμενο (ναι, καλά διαβάσατε γιατί περί φαινομένου, πρόκειται). Είναι μία μπάντα η οποία με πολύ απλά (αλλά κυριολεκτικά) λόγια, προσφέρει μυσταγωγικές εμπειρίες κι όχι απλά μουσική. Το πιάσατε; Ωραία!

Οι DCD στο «Θέατρο Γης» επί το έργον

Κρατήστε λίγο στο μυαλό σας τις, αμέσως, παραπάνω λέξεις. Σε πρώτη φάση, θα ήθελα όλοι σας να φανταστείτε (μην τεμπελιάζετε, ξαναλέω) αυτό το ολιγομελές (αλλά θαυματουργό) συγκρότημα να τραγουδούν σαν «αρχιερείς», στη σκηνή του παλαιού αμφιθεάτρου, «διαχέοντας» παράλληλα, τη μουσική μυσταγωγία τους σαν ενέργεια παντού στο χώρο κι όλα αυτά να συμβαίνουν υπό το φως του καλοκαιρινού φεγγαριού πάνω στο σκοτεινό κι έναστρο ουρανό. Ε; Πως σας φαίνεται; Ατμοσφαιρικότατο, έτσι; Αφού σας το είπα…

Εν συνεχεία, θα ήθελα να προσθέσετε και κάτι ακόμα όμως. Φανταστείτε στο σημείο ακριβώς που η Lisa Gerrard (η τραγουδίστρια του σχήματος) δίνει τη ψυχή της, όλο της το «είναι», με τη θεσπέσια θεϊκή (κυριολεκτικά) φωνή της, να φτάνει παράλληλα στα αυτάκια σου ένα «ΕΔΩ ΟΙ ΚΑΛΕΣ ΜΠΥΡΕΣ, ΤΑ ΠΑΤΑΤΑΚΙΑ, ΤΑ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ, ΠΑΡΕ, ΠΑΡΕ, ΠΑΡΕ!!!»  Πως θα σας φαινόταν αυτό; Το να ακούς όλες αυτές τις  «γαϊδουροφωνάρες» ταυτόχρονα; Δε θα αποτελούσε «παραφωνία» όλη αυτή η φασαρία στην προσπάθεια σας να «συνδεθείτε» συναισθηματικά και πνευματικά με τον καλλιτέχνη και με αυτό που προσπαθεί εκείνη τη στιγμή να μεταδώσει; Το αρχαιοελληνικό ρητό όμως λέει πως «ενός κακού, μύρια έπονται» (σε αυτό συνηγορούν άλλωστε και οι περιβόητοι νόμοι του Μέρφι) κι έτσι το σκηνικό στη συνέχεια, γίνεται ακόμη «καλύτερο». Συνεχίστε να διαβάζετε παρακάτω και σας υπόσχομαι πως δε θα απογοητευτείτε!


γαϊδαράκος – το συμπαθέστατο τετράποδο που γκαρίζει

Λοιπόν, σε αυτή τη φάση, δίπλα από τους μικροπωλητές με τις «γκαρίδες» και τους φακούς τους, θα ήθελα να «τοποθετήσετε» στο πλάνο, μία ομάδα (ο Θεός να την κάνει) από μεθυσμένους  διασώστες (τρομάρα τους) με πορτοκαλί μπλουζάκια, οι οποίοι αντί να κάνουν τη δουλειά (ή το λειτούργημα, βεβαίως-βεβαίως) για την οποία κλήθηκαν στο χώρο, εκείνοι αντιθέτως να χαζογελάνε, να ενοχλούν, να τσακώνονται, να απειλούν και να τραμπουκίζουν κόσμο με ψευτομάγκικο θράσος, να φωνάζουν και να χλευάζουν τους καλλιτέχνες. Πως σας φάνηκε; Ακόμα ατμοσφαιρικό το θέαμα; Δεν το νομίζω…

Όσον αφορά αυτά τα σκύβαλα που έτυχε να μεταμφιεστούν εκείνη τη νύχτα σε ανθρώπους κι έμοιαζαν (μόνο εξ όψεως) με όλους εμάς, δεν έχω να πω πολλά. Η διοργάνωση ήταν ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ. Τι κι αν μετά από τα δεκάδες παράπονα που έγιναν από τους παρευρισκόμενους της βραδιάς, εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση η οποία έγραφε πως δεν έφταιγε εκείνη… Ε και; Το ότι οι εν λόγω «διασώστες» είχαν υπογράψει σύμβαση με το Θέατρο Γης (αν ισχύει βέβαια κάτι τέτοιο), η διοργάνωση είναι άμοιρη ευθυνών; Δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για αυτό; Το θεωρεί δηλαδή ΑΠΟΛΥΤΩΣ λογικό και φυσιολογικό μία ομάδα από νεάντερταλ, γίββωνες και μπαμπουίνους να παρενοχλούν, να τραμπουκίζουν  και να φωνασκούν προς στον κόσμο ; Αλήθεια τώρα; Το έχουμε «χάσει» τελείως σε αυτή τη χώρα; Αυτά είναι πρωτάκουστα πράγματα! Μόνο εδώ συμβαίνουν! Απλά τραγικό, χωρίς να χωράει καμία ΑΠΟΛΥΤΩΣ δικαιολογία.

Οι διασώστες με τα πορτοκαλί μπλουζάκια του «Θεάτρου Γης»

 Σαν σωστός επαγγελματίας το λιγότερο που θα μπορούσες να κάνεις σε μία τέτοια περίπτωση είναι να σκύψεις το κεφάλι και να ζητήσεις ταπεινά συγγνώμη από τα πελατάκια σου, αν το θέλεις κι έτσι (ναι, γιατί πελατάκια σου είναι, διότι σου «σκάνε» τον ωραίο τους τον οβολό για να έρθουν να παρακολουθήσουν το ρημαδο-live σου – δεν τους «έμπασες» δωρεάν μέσα αλλά ούτε και τους χάρισες τα εισιτήρια) κι όχι να πετάς μονίμως το μπαλάκι αλλού και να αποποιείσαι τις ευθύνες που σου αναλογούν (το έχουμε κάνει τέχνη αυτό στην Ελλάδα, το να λέμε πως φταίει ο ένας κι ο άλλος αλλά ποτέ, μα ποτέ εμείς οι ίδιοι). Για αυτό αλλού αυτά! Εκεί που σας παίρνει! Μου θέλετε και μερικοί-μερικοί να μου αυτοαποκαλείστε «επιχειρηματίες»… (γέλασαν και κάτι πέτρες που έχω στο μπαλκόνι μου). Αυτό κανονικά θέλει και μήνυση. Δε μπορεί ο κάθε μικροφαλλικός ούγκανος να παρενοχλεί και να απειλεί τον κόσμο για σωματικές βλάβες! Αυτά μόνο στον Τρίτο Κόσμο…

Ο έλληνας επιχειρηματίας

Αυτά για το κομμάτι των τραμπούκων και της διοργάνωσης. Τώρα, όσον αφορά τους μικροπωλητές, καταλαβαίνω από τη μία, ότι οι άνθρωποι προσπαθούσαν να πουλήσουν τίποτα, μπας και ανταπεξέλθουν σε αυτή τη δύσκολη περίοδο της οικονομικής κρίσης . Τη δουλειά τους ήθελαν να κάνουν, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός της προσέλευσης ενός αξιόλογου αριθμού ατόμων σε ένα τέτοιο event. Με πολύ απλά λόγια, κάπως πρέπει να βγουν κι αυτά τα «καταραμένα» τα προς το ζην! Είναι τίμιο, θεμιτό, το κατανοώ και δεν αντιλέγω. ΑΛΛΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ, όλοι εκείνοι που συναινούσαν, αγόραζαν και κατάπιναν τη μία μπίρα μετά τη άλλη, καταβροχθίζοντας παράλληλα και 1500 σακούλες πατατακίων (σαν τον μεγάλο λευκό καρχαρία από το «Jaws») δεν καταλάβαιναν ότι με αυτόν τον τρόπο καταστρέφουν  την ατμόσφαιρα, μειώνουν τον καλλιτέχνη κι ευτελίζουν το θέαμα; Αν θέλεις διακαώς να αγοράσεις κάτι, κάνε το είτε πριν από την έναρξη του live είτε μετά τη λήξη. Μη γίνεσαι σπαστικός κάγκουρας και σεβάσου λίγο το διπλανό σου, ο οποίος ίσως να θέλει πραγματικά να παρακολουθήσει και να «απορροφήσει» στο έπακρο αυτήν την εμπειρία. Σε τελική ανάλυση, ίσως θέλει να αισθανθεί ότι δεν πέταξε τα χρήματά του σε κάποιο κάδο απορριμμάτων, τζάμπα και βερεσέ. Γκε γκε;

Στη συγκεκριμένη συναυλία, μετά λύπης μου, δεν πήγα (ίσως και καλύτερα τώρα που το ξανασκέφτομαι, με αυτά που συνέβησαν)! Δυστυχώς, έχω όμως γνώση, ίδιων κι απαράλλαχτων περιστατικών (ιδίοις όμμασι) και πολύ πρόσφατα μάλιστα. Π.χ. τον περασμένο Απρίλιο στη συναυλία των Madrugada, στην οποία και πήγα ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ (καταπληκτικό live, by the way) συνέβαινε ΑΚΡΙΒΩΣ το ίδιο περιστατικό! Εκεί που ήθελες να «ταξιδέψεις» ακούγοντας τη φωνή του Sivert Høyem (άλλη μαγική υπερφωνάρα από κει), έβλεπες ένα τεράστιο αριθμό «ανθρώπων» (ας τους ονομάσουμε τελείως χαριστικώς έτσι) να αγοράζουν και να πίνουν μπίρες, τη μία μετά την άλλη, από τους μικροπωλητές (και πίνω μπίρες, πίνω μπίρες, πίνω μπίρες – που λέει και το άσμα).

Αν μπορούσαν να τις πιουν όλες αυτές τις μπύρες στο live, πιστέψτε με , θα το έκαναν

Στα highlights της εν λόγω βραδιάς, ήταν και κάτι τύπισσες δίπλα μας που έκαναν αυτό το πράγμα ΟΛΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ (πέρα από το γεγονός ότι ήταν γενικώς, εξαιρετικά ενοχλητικές). Για να καταλάβετε τι εννοώ, σηκώνονταν συνεχώς στις κερκίδες για να χορέψουν (αν και ο χορός τους θύμιζε περισσότερο κινήσεις, απευθείας βγαλμένες από το Mortal Kombat) με αποτέλεσμα μία αρκετά μεγάλη μερίδα εξαγριωμένου πληθυσμού, η οποία είχε την τύχη και τη χαρά, να κάθεται από πίσω τους, να θέλει να τις πυροβολήσει στο μισό μέτρο με μονόβολα φυσίγγια καραμπίνας super magnum. Το ακόμα πιο τέλειο στην όλη υπόθεση ήταν ότι μετά από λίγο, ακολουθούσε η «τουαλέτα» (γιατί ως γνωστόν «ότι μπαίνει – κάποτε, από κάπου θα πρέπει να βγει» – έτσι συνηθίζεται στη φύση, τα τελευταία 15.000.000 χρόνια). Μπίρα και τουαλέτα, λοιπόν. Μπίρα και τουαλέτα. Έτσι κύλησε όλη η βραδιά (δεν είμαι καθόλου υπερβολικός – δεν κάνω πλάκα)! Κι άντε εσύ μετά να μπεις στην ατμόσφαιρα της μουσικής και των συναισθημάτων…

Οι τύπισσες με τις χορευτικές κινήσεις τους, στη συναυλία των Madrugada, τον Απρίλιο

Αν δεν είσαι ικανός να καταλάβεις κάποια αυτονόητα πραγματάκια, τότε εξ αρχής, δεν αξίζει να βρίσκεσαι ούτε στο χώρο, αλλά ούτε και να παρακολουθείς από κοντά (αλλά ούτε κι από μακριά) αυτή τη μαγική βραδιά (και την κάθε «μαγική βραδιά»). Δεν είσαι για τέτοια! Να πας αλλού! Πήγαινε σαν καλός ΝΕΟΕΛΛΗΝΑΚΟΣ που είσαι (και φαίνεσαι) στα μέρη που σου αρμόζουν. Ξέρεις που… Τράβα στα σκυλάδικα που γουστάρεις κιόλας, να ουρλιάξεις όσο θες, να κάνεις χαμό και σαματά, να πιεις όσες Belvedere και σαμπάνιες χωρούν τα σωθικά σου, πετώντας γαρδένιες και πιάτα στον αοιδ(ι)ό σου, παρέα με τα «ξωβυζοξέκωλα» που σε συντροφεύουν. Αμάν πια. ΕΛΕΟΣ!

 Ήθελα να ήξερα πραγματικά, πως στο διάολο «ξεφυτρώνουν» συνεχώς σε αυτού του είδους τα live, τέτοια λούμπεν απολίτιστα σκυλο-στοιχεία. Είναι λες και το κάνουν επίτηδες και δεν έχουν τι άλλο καλύτερο να κάνουν εκείνη τη μέρα από το να πετάξουν τα ωραία τους τα φράγκα, μόνο και μόνο για να τραβήξουν καμία selfie και να κάνουν ντεμέκ μόστρα στους άλλους ότι πηγαίνουν σε «ψαγμενιές» και σε πολιτιστικά δρώμενα της «υψηλής κουλτούρας» (παρεμπιπτόντως, οι πέτρες που έχω στο μπαλκόνι μου, μόλις ξαναγέλασαν για δεύτερη φορά, σε διάστημα δευτερολέπτων).

Γεια σου ρε ΕΛΛΗΝΑ, σπάσ’ τα ρε μάγκα – όλα για πάρτη σου

Ελάτε, πείτε την αλήθεια. Στην πραγματικότητα, όλοι εσείς που ανήκετε στην παραπάνω κατηγορία και εμφανίζεστε σε «άκυρα δρώμενα» (δηλαδή σε συναυλίες που δε σας ενδιαφέρουν καθόλου), το κάνετε όλο αυτό απλά και μόνο για να μας σπάτε τα… νεύρα. Θέλετε να μπαίνετε στο μάτι εκείνων που πραγματικά σέβονται και αγαπούν τον/τους εκάστοτε καλλιτέχνη/ες και παρευρίσκονται σε εκείνες τις εκδηλώσεις όχι από σπόντα, αλλά επειδή το θέλουν συνειδητά…

 Αλλά σε τελική ανάλυση, γιατί εγώ να «γκρινιάζω» μονίμως και συνεχώς; Μήπως «ακούγομαι»; Εγώ θα τους αλλάξω; Ούτε ο Jesus Christ σε συνεργασία με το μάγο Γκάνταλφ, δε μπορεί. Ας κάνουν ότι θέλουν… Αφού οι περισσότεροι δε διαμαρτύρονται και δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τη γηπεδική – πανηγυρτζίδικη αισθητική  σε τέτοιου ύφους και είδους live, γιατί να έχω εγώ και να φαίνομαι συνεχώς ο κακός και το «στραβόξυλο»; Κάποια πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν «ποτέ των ποτών». ΤΕΛΟΣ!

Είμαι υποψήφιος στο να γίνω το 3ο μέλος της παρέας τους…

Κυρίες και κύριοι, αυτά τα «ωραία» συνέβησαν το βράδυ της Δευτέρας. Ο πολιτισμός μας για 658η φορά αυτή τη βδομάδα, «ξεχείλισε», «πνίγοντας» τους πάντες. Και εις άλλα με υγεία!

Υ.Σ.: Είχα γράψει σε προηγούμενο κείμενό μου πως όσοι κατορθώνουν να διαβάζουν τα κείμενά μου, θα μπαίνουν σε κλήρωση για να κερδίζουν πολλά και πλούσια δώρα. Αυτή τη βδομάδα, κληρώνω φούρνο μικροκυμάτων. Για περισσότερες πληροφορίες και για να λάβετε μέρος στο διαγωνισμό, μπείτε στη σελίδα μας στο Facebook.

Φανταστείτε στο σημείο ακριβώς που η Lisa Gerrard (η τραγουδίστρια του σχήματος) δίνει τη ψυχή της, όλο της το «είναι», με τη θεσπέσια θεϊκή (κυριολεκτικά) φωνή της, να φτάνει παράλληλα στα αυτάκια σου ένα «ΕΔΩ ΟΙ ΚΑΛΕΣ ΜΠΥΡΕΣ, ΤΑ ΠΑΤΑΤΑΚΙΑ, ΤΑ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ, ΠΑΡΕ, ΠΑΡΕ, ΠΑΡΕ!!!»

Leave a Response

Γιώργος Αλέξανδρος Κλίνης
Επικοινωνία: georgiosklinis@demec.gr