Κυριακή, Αύγουστος 25, 2019
Επικαιρότητα

Ο ΟΑΣΘ σε προσκαλεί να ζήσεις κι εσύ την απόλυτη καλοκαιρινή περιπέτεια!

Το παρόν σατιρικό κείμενο αποτελεί προϊόν καθημερινής τρέλας. Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι υπαρκτά και οποιαδήποτε ομοιότητα δεν είναι συμπτωματική και ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.

493views

Παρατηρείς πως η ζωή σου, τελευταία, είναι κάπως ανιαρή; Είσαι πεσμένος ψυχολογικά και το μόνο που θέλεις είναι να νιώσεις την αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο; Αν ναι, τότε ο ΟΑΣΘ είναι εδώ για σένα! Με τα λεωφορεία του να αποτελούν το ιδανικό δωμάτιο απόδρασης, γιατί όταν πλησιάζει η στάση που πρέπει να κατέβεις, κανείς δεν σου εγγυάται ότι θα τα καταφέρεις, εκτός και αν βρεις τρόπο να προσπεράσεις την τύπισσα που σε έχει στριμώξει με δύο βαλίτσες, που την έχει στριμώξει τύπος με τρεις βαλίτσες, που τον έχει στριμώξει τύπισσα με τέσσερις βαλίτσες και ούτω καθεξής.

Ο υπερσύγχρονος και λειτουργικότατος Οργανισμός Αστικών  Συγκοινωνιών Θεσσαλονίκης  θα κάνει τα αδύνατα δυνατά, ώ αχάριστε πολίτη, ώστε να σου παρέχει μια διαδρομή γεμάτη διασκέδαση και σασπένς.  Φροντίζει, μετά κόπων και βασάνων, να σε ικανοποιεί στο έπακρο και τον στεναχωρεί ιδιαίτερα που δεν μπορείς να εκτιμήσεις την προσπάθεια και τις θυσίες που κάνει για σένα. Παραθέτω ενδεικτικά κάποια παραδείγματα:

Πρώτον, ο ΟΑΣΘ σε κρατάει σε φόρμα. Είσαι στη στάση. Μεσημέρι. Το θερμόμετρο δείχνει 36 βαθμούς υπό σκιάν. Περιμένεις  μισή ώρα και έχεις ιδρώσει αρκετά. Παίρνεις ένα λίτρο νερό από το περίπτερο. Πίνεις, πίνεις, πίνεις, φουσκώνεις… ΜΠΑΜ, χάνεται η όρεξη για φαΐ. (Τι έφτιαξε η μάνα; Κοκκινιστό; Άντε να φάω δύο πιρουνιές.) Ύστερα, επειδή πρέπει να πάρεις δύο λεωφορεία και το πρώτο δεν λέει να εμφανιστεί, σκέφτεσαι  «Ας περπατήσω μέχρι τη στάση του επόμενου λεωφορείου». Άρα κάνεις και τη γυμναστική σου. Φτάνεις στην άλλη στάση, έρχεται το λεωφορείο. Μπαίνεις μέσα, ααααα σάουνα! Τέλεια! Ευκαιρία να χαλαρώσεις και να χάσεις υγρά! Κάθε μέρα αν το κάνεις αυτό, σε συνδυασμό με σωστή διατροφή , θα γίνεις φιγουρίνι και άσε τον Αναστάση και την Εύα να πληρώνουν συνδρομές στα γυμναστήρια.

Δεύτερον, φροντίζει να μην νιώσεις ποτέ ξανά μόνος! Καθημερινά παραπονιέσαι πόσο έχουμε αποξενωθεί εμείς οι άνθρωποι μεταξύ μας, πως τα μπλιμπλίκια και τα μηχανήματα του διαβόλου μάς έχουν κάνει να απομακρυνθούμε ο ένας από τον άλλον. Με τον ΟΑΣΘ αυτό το πρόβλημα βρίσκει λύση! Γιατί από τη στιγμή που θα επιβιβαστείς, θα βρεθείς τόσο κοντά (μερικές φορές παρά πολύ κοντά…) με τον συνάνθρωπο που δάκρυα χαράς θα κυλήσουν στο πρόσωπο σου από αυτήν τη γλυκιά επανένωση.

Τρίτον, ο ΟΑΣΘ σε κάνει να αναθεωρήσεις τη ζωή! Ενώ βρίσκεσαι μέσα στο λεωφορείο κρατάς σφιχτά την τσάντα σου για να μην σου την κλέψουν (μα είσαι και εσύ πολύ καχύποπτος βρε παιδί μου), αλλά ξέχασες ότι το πορτοφόλι το έχεις βάλει στην τσέπη του παντελονιού σου, γιατί πήρες ένα λίτρο νερό πριν και το βόλεψες όπως όπως. Μετά από ένα τέταρτο λοιπόν το πορτοφόλι, που περιείχε ένα πενηντάευρω και κάτι εικοσάευρα, έχει κάνει φτερά. Όταν το συνειδητοποιήσεις, θα φωνάξεις, θα βρίσεις , θα καταραστείς και θα αρχίζεις να παίρνεις τηλέφωνα για να κάνεις καταγγελίες. Και σε ερωτώ καλέ μου φίλε… Γιατί; Για λίγα λεφτουδάκια; Μάθε ότι υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή! Όπως η υγεία σου, το ηλιοβασίλεμα, ο ουρανός και η πλάσης όλη. Πάψε λοιπόν να γκρινιάζεις επειδή τα λεφτά εκείνα τα ήθελες για να πληρώσεις το ρεύμα. ΤΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΡΕΥΜΑ; Αυτές οι πολυτέλειες έχουν καταστρέψει τον κόσμο.

Πάει το πενηντάευρω…

Ναι, προφανώς αστειεύομαι, απλά επειδή η κατάσταση δεν πρόκειται να καλυτερέψει, αλλά αντιθέτως ολοένα και θα χειροτερεύει, προσπαθώ να αναδείξω τη θετική πλευρά του όλου θέματος, (σε αυτό το σημείο σας δίνω το ελεύθερο να σκοτωθείτε στα γέλια), ώστε να μη φαντάζει τόσο άσχημο.

Πριν κάτι μέρες ήμουν σε μια κεντρική στάση.  Γύρω μου άλλα πενήντα άτομα (ναι, τα μέτρησα γιατί το λεωφορείο μάς έκανε καπρίτσια σαν νύφη και ενώ ήταν κανονισμένο να έρθει στις τρεις και μισή, η ώρα ήταν τέσσερις και ήταν άφαντο). Όλοι να γκρινιάζουν, τα μωρά να κλαίνε, μία γυναίκα  μεγάλης ηλικίας να έχει ξαπλώσει κάτω και να της δροσίζουν το πρόσωπο με νερό και η αγωνία ολοένα και να κορυφώνεται. Θα έρθει, δεν θα έρθει…; Κανείς δεν ξέρει! Εν τέλει μας εκπλήσσει και έρχεται στις τέσσερις και. Κοιτάζω το δέρμα μου, μμμ και καλοκαιρινό καραμελένιο  μαύρισμα! Ανοίγουν οι πόρτες. Κάποιος φωνάζει ΝΤΟΥ ΡΕΕΕ… Το πλήθος, παρασυρμένο από την κραυγή, μοιάζει μανιασμένο και ποδοπατάει άτομα που έχουν πέσει κάτω. Μπλούζες τραβιούνται, βρισίδια ακούγονται, ένα σκηνικό που θυμίζει mosh pit σε συναυλία των At The Gates.

Με τα πολλά μπαίνουμε μέσα.

«Μα καλά, ηλίθια είσαι κοπέλα μου, κλείσε το παράθυρο, έχει air condition», λέει μια γυναίκα μέσης ηλικίας, ευγενέστατα, σε μια κοπέλα, που δεν εκτιμάει την αγνή μυρωδιά του κορμιού που έχει να πλυθεί μια βδομάδα.

«Να πλενόσασταν να μην ανοίγαμε παράθυρα», ακούγεται στο βάθος μια φωνή. Κεφάλια κουνιούνται ως ένδειξη κατανόησης.

Σαπουνάκι μυρωδάτο, μην το φοβάσαι, χρησιμοποίησε το κι εσύ!

Παντού ιδρωμένα πρόσωπα απελπισίας και μαρασμού που τα συνοδεύει ένα σαικεντέλικ τσιφτετέλι σε συνδυασμό με ένα αρωματικό ποτ πουρί απλυσιάς, σκόρδου και άρωμα του πεντάευρου. Παρακάτω μια κοπέλα λιποθυμάει από τη ζέστη. Δεν συνέρχεται και οδηγός σταματάει για να δει τι συμβαίνει.

«Τι έγινε; Γιατί σταματήσαμε…; Τι σταματάς ρε, γ@#ώ  το κεφάλι σου, έχουμε και δουλειές», φωνάζει ένας κουστουμάτος τύπος, τίγκα στην παιδεία και τη μόρφωση.

«Πας καλά ρε», του λέει ένας άλλος, «έχει λιποθυμήσει άνθρωπος πιο μπροστά!»

«Ας μην παίρνει το λεωφορείο αν δεν το αντέχει», (σχόλιο που δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω).

Έτσι είναι παιδάκια, όποιος δεν έχει τα άντερα να καβαλήσει τον ΟΑΣΘ, ας μην το κάνει. Πρέπει να σκληραγωγηθείς από μικρή ηλικία για να τον τιθασεύσεις.

Αφού συνέρχεται η κοπέλα, συνεχίζουμε την πορεία μας και μέσα σε όλα αυτά μπαίνει και ο ελεγκτής που αποτελεί το ανέκδοτο της ημέρας.

«Ρε Μπάμπη, μπήκε ελεγκτής!»

«Τι σε νοιάζει ρε Χριστίνα, λες και θα καταφέρει να έρθει εδώ πίσω», (είχε δίκιο ο Μπάμπης, δεν κατάφερε να έρθει ποτέ πίσω).

Μία μιλάει φωναχτά με τη φίλη της για τον Θωμά, που της κάνει νάζια και δεν σηκώνει το τηλέφωνο για να κανονίσουν επόμενο ραντεβού (δεν σου κάνει νάζια, απλά δεν ενδιαφέρεται ο άνθρωπος ), άλλος προσπαθεί να συνεννοηθεί με τον φίλο του και δεν βρίσκει σήμα «Έλα, με ακούς; Έλααα; Δεν έχει σήμα, με ακούς; Χρήστο; Έλα ρε τι γίνεται; Έλα;; Ρε Χρήστο; Πήγαινε στο μπαλκόνι, δεν έχει σήμα! Δεν ακούω τι λες. Βρες σήμα. Έλα με ακούς; Ναι, εγώ σε ακούω, εσύ με ακούς; Πήγαινε στο μπαλκόνι και πάρε με. Όχι, δεν σε ακούω! Δεν έχει σήμα σου λέω. Σου απαντάω γιατί δύο, τρεις λέξεις ακούγονται αλλά όλη η υπόλοιπη πρόταση κόβεται γιατί δεν έχει σήμα. Δεν ξέρω αν με ακούς , εγώ είμαι στο λεωφορείο, δεν ξέρω τι λες. Έλα; Κλείσε και θα σε πάρω μόλις κατέβω. Τώρα με ακούς;; Έλα; Καλά, άσ’ το! Κλείνω, θα σε πάρω σε κανένα πεντάλεπτο». Το κλείνει και μετά από ένα λεπτό κατεβαίνει στη στάση του… (χωρίς λόγια)

Και επιτέλους, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, έρχεται η ώρα που πρέπει να κατέβω και εγώ.  Αρχίζω λοιπόν τις ευγενικές ανακοινώσεις «Με συγχωρείτε, θα κατέβω στην επόμενη στάση», «Συγγνώμη θα κατέβετε; Ρωτάω επειδή θα κατεβώ στην επόμενη στάση» «Θα μπορούσατε να κάνετε λίγο στην άκρη, θα κατεβώ στην επόμενη στάση», ώσπου καταφέρνω και φτάνω στην πόρτα. Ρίγη χαράς διατρέχουν όλο μου το κορμί και ένας μορφασμός οίκτου σχηματίζεται στο  πρόσωπο μου για τους υπόλοιπους που συνεχίζουν.  Ανοίγουν οι πόρτες, κατεβαίνω, πατάω άσφαλτο, εισπνέω φρέσκο αέρα που  έχει μια εσάνς από απορρίμματα,  κάθομαι για ένα πεντάλεπτο στο πεζούλι να πιω λίγο νερό και παρατηρώ με μια ελαφριά μελαγχολία το λεωφορείο, σκουριασμένο και ταλαιπωρημένο, να απομακρύνεται στον ορίζοντα.

Leave a Response