Κυριακή, Αύγουστος 25, 2019
Εξερευνήσεις

Τα «μυστικά» της Άνω Πόλης

Εξερευνώντας την «άλλη όψη της πόλης»...

152views

Σάββατο μεσημεράκι, ωραία μέρα για βόλτα. Η ώρα βέβαια, για αυτήν την εποχή τουλάχιστον,  μπορεί να μην ενδείκνυται τόσο (πολύ ζέστη ρε παιδί μου), αλλά ευτυχώς εμείς, είχαμε σύμμαχο το θεό Αίολο, ο οποίος μας έκανε τη χάρη και φύσηξε δροσερό αεράκι προς όλες τις κατευθύνσεις. Ο πρώτος στόχος για να γίνει εφικτή η εξόρμησή μας, επετεύχθη. Σειρά είχε ο δεύτερος, ο οποίος ήταν ο «προορισμός». Ίσως και το πιο δύσκολο, τις περισσότερες φορές – ειδικά εάν ανήκεις στους ανθρώπους (όπως εγώ), που είναι ολίγον (ολίγον όμως) «αναποφάσιστοι» (για να το εκφράσω όσο πιο κομψά γίνεται).  

Αρχικά, δεν είχαμε ιδέα που θέλαμε να πάμε και τι να κάνουμε. Είχαμε κάποια πράγματα κατά νου αλλά όχι τίποτα το ιδιαίτερο που να μας ενθουσίαζε τόσο ώστε να μας κάνει να σηκωθούμε από την ωραία μας δροσιά (του κλιματιστικού εννοείται) και να «ξεχυθούμε» στους καυτούς – σαν την κόλαση – καλοκαιρινούς δρόμους. Ξαφνικά όμως, κυριολεκτικά από το πουθενά, «κάτι» μας ψιθύρισε στο αυτί (σαν κάποιος «θεός» να μας ενέπνευσε) να ανεβούμε πάνω στα Κάστρα. Κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον, αστραπιαία, με μία φωνή είπαμε και οι δυο «Hey ho, let’s go» (ρε μπας και ήταν οι Ramones εκείνοι που μας «ενέπνευσαν» στο που να πάμε;)

Έτσι κι έγινε λοιπόν. Προς ολοταχώς για τον Πύργο του Τριγωνίου και τη μαγευτική θέα του, που βλέπεις όλη την πόλη!

Για την Άνω Πόλη και την ομορφιά της δε χρειάζονται ούτε συστάσεις ούτε να γράψω πολλά πράγματα. Όλοι οι κάτοικοι της πόλης (κι όχι μόνο) ξέρουν τι σημαίνουν οι λέξεις όπως Κάστρα, Βυζαντινά Τείχη κι Επταπύργιο (λίγο πιο πάνω).

Στην περιοχή έχουμε ανέβει ήδη πάμπολλες φορές (όπως και οι πλείστοι Θεσσαλονικείς) αλλά αυτό δε μας σταματάει (από ότι φαίνεται) να ανεβούμε κι άλλες. Η εξερεύνησή μας, για κάποιο περίεργο λόγο, πάντοτε (σαν μία παράδοση που μας «επιβάλλει υπογείως» το υποσυνείδητό μας) έχει ως αφετηρία τη μεγάλη καμάρα των Τειχών (η περίφημη Πορτάρα), η οποία βρίσκεται ανάμεσα στη Μονή Βλατάδων και στον Πύργο του Τριγωνίου. Πάντως, οφείλω να ομολογήσω πως αν κι έχουμε γυρίσει όλη την περιοχή 650.000 φόρες (όπως έγραψα και παραπάνω), στενό ανά στενό, σοκάκι – σοκάκι, πιθαμή προς πιθαμή, ποτέ δεν καταφέραμε να βρούμε την περιβόητη οδό της «Μαύρης Πέτρας» (ένα αστικό μύθο που δημιούργησε και συνεχίζει, μέχρι και σήμερα, να «τροφοδοτεί» τη φαντασία μας, ο πολυαγαπημένος συγγραφέας – ερευνητής Παντελής Γιαννουλάκης, μέσα από τα βιβλία του).

Μπορεί να μην έχουμε βρει ακόμη τη συγκεκριμένη οδό ώστε να τη διαβούμε και να περάσουμε σε κάποια άλλη διάσταση, μυθικών και παράξενων κόσμων αλλά στον επόμενο περίπατο όμως, θα γίνει σίγουρα (έτσι λέω κάθε φορά για να παρηγορώ τον εαυτό μου, όταν επιστρέφω στο σπίτι με «άδεια χέρια»). Ωστόσο, για να πω την αλήθεια (τώρα που το ξανασκέφτομαι) ίσως να μη χρειάζεται και τόσο. Αυτό διότι στην Άνω Πόλη (ιδιαίτερα στην περιοχή των Βυζαντινών Τειχών) είναι σα να βρίσκεται, έτσι κι αλλιώς, σε κάποια άλλη διάσταση, σε κάποιο διαφορετικό παράλληλο σύμπαν, λόγω θέσεως, θέας και ομορφιάς (όποιος πηγαίνει τακτικά, γνωρίζει πάρα πολύ καλά για τι πράγμα «ομιλώ»).

Αλλά αρκετά είπαμε. Ας «μιλήσουν» καλύτερα οι εικόνες από μόνες τους. Καμιά φορά,  ίσως γνωρίζουν καλύτερα, το παιχνίδι της εξιστόρησης.

Τα Βυζαντινά Τείχη, κτίστηκαν από τον Κάσσανδρο, βασιλιά της Μακεδονίας (ένας εκ των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου), ως οχύρωση, κατά το 315 π.Χ. Αρχικά είχαν μήκος 8 χιλιομέτρων (σήμερα, έχουν μειωθεί μόλις στα 4 χιλιόμετρα) και ύψος περίπου 10 μέτρων, καθώς «εγκλώβιζαν» μέσα τους, όλη την τότε πόλη. Στις μέρες μας αποτελεί ένα πολυσύχναστο αξιοθέατο, με πλήθος κόσμου να συρρέει για την καταπληκτική του θέα, ιδιαίτερα στο σημείο του βρίσκεται ο Πύργος του Τριγωνίου. Το 1988, χαρακτηρίσθηκε κι επίσημα από την ΟΥΝΕΣΚΟ ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, στα πλαίσια των παλαιοχριστιανικών και βυζαντινών μνημείων της Θεσσαλονίκης.

Η πύλη, που να οδηγεί άραγε…
…σε τι κόσμους, σε ποια μονοπάτια…
…μήπως σε πύργους…
…σε δρόμους…
…σε πλατείες…
…μήπως σε διαφορετικά μονοπάτια;
ή μήπως σε άλλες πύλες, οι οποίες με τη σειρά τους…
…οδηγούν σε περίεργες ατραπούς…
…σε παρόμοιους δρομίσκους…
…σε μεγαλύτερες πλατείες…
…σε σκάλες που οδηγούν σε περισσότερες πύλες;

Η Μονή Βλατάδων (αλλιώς Βλαττάδων ή Βλατταίων) ιδρύθηκε το 14ο αιώνα μ.Χ. από την αυτοκράτειρα Άννα Παλαιολογίνα,, κατά την περίοδο εγκατάστασής της στη Θεσσαλονίκη. Πιθανολογείται ότι στο χώρο υπήρχε ήδη ένας παλαιότερος χριστιανικός ναός, πάνω στον οποίο κτίστηκε η μετέπειτα μονή. Το όνομά της το πήρε από τα, κρητικής καταγωγής, αδέλφια Βλαττή (Δωρόθεος και Μάρκος, ιερομόναχοι μαθητές του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά). Είναι το μοναδικό βυζαντινό μοναστήρι που λειτουργεί κανονικά μέχρι και σήμερα στην πόλη, προσφέροντας ταυτόχρονα μία απαράμιλλη θέα (που θα πρέπει σίγουρα να «γευτείς», αν έρθεις ποτέ ως επισκέπτης στην πόλη.)

Ακολούθησα κι εγώ μία από αυτές τις πύλες…

…μεταφέροντάς με σε όμορφους κήπους…
…με όμορφη θέα…
…σε περίεργους διαδρόμους…
…με φανταχτερά ζώα…
…και νυσταλέες γάτες…
…σε ξεχασμένα μνήματα…
…με τεράστιους σταυρούς…
…σε παλαιά κτίσματα…
…με φθαρτές Παναγίες…
…και κατεστραμμένους Χριστούς…

Οι παραπάνω βυζαντινές εικόνες , αποτελούν μέρος μία μικρής έκθεσης στη Μονή Βλατάδων, με τίτλο Το Ημέτερον Κάλλος – Βυζαντινές εικόνες από τη Θεσσαλονίκη. Περισσότερες φωτογραφίες στο προφίλ μας, στο instagram.

μα αργότερα είδα ξανά, γάτες…
…να κείτονται στη δροσιά της σκιάς…
είπα να φύγω πάλι…
…να ακολουθήσω άλλους πάλι δρόμους…

Ο Πύργος του Τριγωνίου (ή Πύργος της Αλύσεως) με την πανέμορφη θέα που προσφέρει στους κατοίκους της πόλης

…άλλα μονοπάτια…
…σε πύλες σφραγισμένες…
…με θέα τον ορίζοντα
αυτή τη φορά όμως φεύγω οριστικά…
…κι αμετάκλητα…
… από την πύλη που ήρθα

Για περισσότερες φωτογραφίες (όλης της αστικής εξερεύνησης) ακολουθήστε μας στο instagram.

http://www.instagram.com/demec.gr

Leave a Response

Γιώργος Αλέξανδρος Κλίνης
Επικοινωνία: georgiosklinis@demec.gr