Τετάρτη, Οκτώβριος 23, 2019
Θεσσαλονίκη

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ «ΠΤΩΣΗΣ» ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Η εγκατάλειψη της ίδιας μας της ιστορίας δείχνει το σημαντικότατο «πολιτιστικό έλλειμα» αυτής εδώ της χώρας

960views

Θα σου απαντήσω εγώ φίλε και συνοδοιπόρε Ιορδάνη, στην ερώτησή σου για το που είναι ο πολιτισμός μας. Ο πολιτισμός μας έχει απαχθεί εδώ και δεκαετίες από εξωγήινους σε κάποιο μακρινό πλανήτη, στο απέραντο χάος του σύμπαντος. Αναρωτιόντουσαν κι αυτοί οι «έρμοι», τι να απαγάγουν για να μελετήσουν με την ησυχία τους, στη «ζεστασιά» του σπιτιού τους και είπαν να υποκλέψουν ως δείγμα, τον «πολιτισμό» του  «Έλληνα» (ή μάλλον του «νεοέλληνα» – για να είμαστε και πιο ακριβοδίκαιοι). Ήταν ανάμεσα στο σημερινό πολιτισμό της Νορβηγίας, της Σουηδίας, της Δανίας και της Ελλάδας. Τελικά, επέλεξαν εμάς (προς μεγάλη μας τιμή) κι είπαν να πειραματιστούν πάνω στη δική μας κουλτούρα. Συγκεκριμένα, ήθελαν να δουν από που «πηγάζει» αυτό το ήθος,  αυτή η αίσθηση δικαίου, αυτή η σοφία και η σωφροσύνη που μας χαρακτηρίζει (αν θέλετε). Τι; Δε γνωρίζατε όλες τις παραπάνω πληροφορίες; Καλά που υπάρχω κι εγώ, για να σας επιμορφώνω και να σας μαθαίνω νέα πραγματάκια.

Ο προαναφερθείς φίλος και συντάκτης του Demec, Τζόρνταν, μου έκανε μία «στοχευμένη» πάσα αυτή τη φόρα (η προηγούμενη ήταν για το θέμα των εκλογών – στο οποίο και θα επανέλθουμε προσεχώς), με το να αναφέρει στο κείμενό του, το Ναό της Αφροδίτης στην οδό Καραολή και Δημητρίου των Κυπρίων (στην πλατεία «Αντιγονιδών», ακριβέστερα), μιας και είναι ένα θέμα που με ενδιαφέρει εξαιρετικά πολύ (καθώς και η εξέλιξή του όλον αυτόν τον καιρό) λόγω του ότι μένω στην ευρύτερη περιοχή και γνώριζε πολύ καλά ότι ήθελα να «θίξω» το θέμα της εγκατάλειψης του αρχαιολογικού χώρου, σε κάποιο μελλοντικό μου κείμενο.

Φαίνεται ότι στο συγκεκριμένο μέρος υπάρχει κάποιος ναός;

Στην πραγματικότητα, ήθελα να γράψω κάποια πράγματα επί του θέματος στο άμεσο μέλλον (αλλά όχι αυτή τη στιγμή), συνοδευόμενο από κάποιο εκτενές ρεπορτάζ, προσπαθώντας να προσεγγίσω το ζήτημα μέσα από τους γνώστες του θέματος, τους ανθρώπους που έχουν, ουκ ολίγες φορές διαμαρτυρηθεί, διαδηλώσει και «εξεγερθεί» για τη σημερινή άθλια κατάσταση που επικρατεί στο χώρο, το Δήμο της πόλης, τους κρατικούς φορείς και τους υπεύθυνους (ή καλύτερα «ανεύθυνους») του ζητήματος. Αλλά δεν πειράζει, ας το κάνω τώρα. Όμως, ως συντάκτης (ατομικά) αλλά και ως μέσο (ομαδικά) δεσμευόμαστε να επανέλθουμε στο θέμα, μάλλον με τη μορφή κάποιας εκπομπής podcast (ναι, σκεφτόμαστε σε κάποιες μέρες να ξεκινήσουμε εκπομπές), αφιερωμένη σε αυτό το ζήτημα και να συνομιλήσουμε είτε με τις αρμόδιες αρχές, είτε με ανθρώπους που έχουν μελετήσει διεξοδικά, το θέμα του ναού και της αξίας του (όπως π.χ. ο ομότιμος καθηγητής αρχιτεκτονικής του ΑΠΘ, Γιώργος Καραδέδος).

Ο ομότιμος καθηγητής αρχιτεκτονικής του ΑΠΘ, Γιώργος Καραδέδος

Δε ξέρω αν θυμάστε αλλά (σχετικά πρόσφατα) σε προηγούμενο κείμενό μου, είχα αναφέρει κάτι, «επιδερμικά» τουλάχιστον, για το  συγκεκριμένο μέρος. Στο θέμα που αφορούσε το Thessaloniki Pride 2019, είχα συμβουλέψει  (εκείνους που επρόκειτο να διοργανώσουν το Straight Pride) αντί να επιδίδονται σε τέτοιου είδους ανοησίες και γραφικές ηλιθιότητες, να πάνε να διαμαρτυρηθούν για τον, εν λόγω, ναό. Κάτι που θα ήταν πραγματικά πιο εποικοδομητικό και ουσιαστικό και θα αποτελούσε ταυτόχρονα «ηχηρή ανταπάντηση» σε όλες εκείνες τις «σκοτεινές δυνάμεις» (καθώς και στα «κέντρα εξουσίας» τους)  όπως ισχυρίζονται , όλοι αυτοί οι «υπερ-έλληνες νοικοκύρηδες», ότι απειλούν ανηλεώς και επιβουλεύονται νυχθημερόν, την πατρίδα μας (πέρα από την πλάκα, αυτά ακριβώς υποστηρίζουν κι επισήμως, οι απανταχού «συνωμοσιόλογοι υπερπατριώτες και μαχητές της βλακ…»    εμ, της «αλήθειας», εννοούσα).

Εμφανή τα σημάδια εγκατάλειψης…

Λοιπόν, επειδή τα «πολλά λόγια είναι φτώχια», this is the story so far:

Ο Ναός της Αφροδίτης, για τον οποίο και γίνεται λόγος (εδώ και τόσες λέξεις), είναι υστεροαρχαϊκός (χρονολογείται για την ακρίβεια κατά τον 6ο αιώνα π.Χ. – δηλαδή πιο παλιός κι από τον Παρθενώνα) και μάλλον (πολύ πιθανό σενάριο) μεταφέρθηκε στην περιοχή όπου βρίσκεται έως και σήμερα, από την αρχαία πόλη της Αίνειας (η τοποθεσία της σημερινής Νέας Μηχανιώνας). Ήταν αφιερωμένος (αρχικά τουλάχιστον) στη θεά Αφροδίτη (εξού και το όνομα του) αλλά αργότερα στον Οκταβιανό, σε μία προσπάθεια εξευμενισμού  του (όπου και τον μετέφεραν στην περιοχή των Ιερών).

Είναι ήδη γνωστός από το 1936 (ναι-ναι, καλά διαβάσατε). Ανακαλύφθηκε εντελώς τυχαία, όταν αποφασίστηκε η οικοδόμηση κάποιου κτιρίου στο οικόπεδο επί της σημερινής Καραολή και Δημητρίου των Κυπρίων.  Με την έλευση της νέας χιλιετίας, το κτίριο κατεδαφίστηκε και «επανήλθε στο φως» το ανατολικό σημείο του λατρευτικού χώρου, «παρέα» με πλήθος αγαλμάτων.

Η φύση προσπαθεί να ανακτήσει το χαμένο της έδαφος

Έκτοτε, ο «Παρθενώνας της Θεσσαλονίκης», όπως τον χαρακτηρίζουν εύστοχα πολλοί, (ανάμεσα τους και ο κύριος  Καραδέδος), «βιώνει» μία πολύ περίεργη κατάσταση, η οποία κάποιες φορές έχει στοιχεία φαρσοκωμωδίας κι άλλοτε δράματος. Δηλαδή, ενώ ανακαλύφθηκε πριν από τόσα πολλά χρόνια, μέχρι σήμερα (αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις λίγες αράδες) επικρατεί ένα καθεστώς χαζομάρας, ανευθυνότητας και «ωχαδερφισμού» (τα κλασικά χαρακτηριστικά του νεοέλληνα, σα να λέμε). Από τη μία καθαρίζουν το μέρος και αποφασίζουν να κάνουν πλήρης ανασκαφή, αναδεικνύοντας το μνημείο, αλλά μετά από λίγο το μετανιώνουν και αποφασίζουν να το βυθίσουν ξανά, βαθιά μέσα στη γη και στα σκουπίδια (για τη δική του προστασία, πάντα), διότι οι υπεύθυνοι φορείς έφτασαν στο συμπέρασμα ότι το κόστος ανάδειξής του είναι μεγάλο και δε συμφέρει. Δε γίνεται! Τι δεν καταλαβαίνετε; Ξέρετε τι δουλειά πρέπει να γίνει;  Ε; Ξέρετε; Λοιπόν, ξεκινάμε!

Πρώτα, θα πρέπει να γίνει απαλλοτρίωση του οικοπέδου και να αποζημιωθούν (βεβαίως-βεβαίως) οι ιδιοκτήτες του (καθώς και των τριγύρω πολυκατοικιών). Σε δεύτερη φάση, θα πρέπει, πολλά πράγματα να «ξηλωθούν» και να γκρεμιστούν (τουλάχιστον μέχρι κάποια συγκεκριμένη εμβέλεια) και να ξανακτιστούν από την αρχή, ακολουθώντας τα νέα δεδομένα πλέον (κι αφότου γίνει η πλήρης ανασκαφή του ναού, εννοείται). Βλέπετε ο ναός μπορεί να είναι και λίγο «μεγαλούτσικος» (το συνηθίζουν αυτό οι ναοί δυστυχώς) και να φτάνει μέχρι και στην πλατεία λίγο πιο πέρα (ίσως να επεκτείνεται κι ακόμη περισσότερο). Συνεπώς, θα πρέπει να γίνουν κι άλλες εργασίες στο σημείο, με αποτέλεσμα την πλήρη «ισοπέδωση» της γειτονιάς. Ανασκαφές, ξηλώματα, έργα, σκόνη, χώματα, μπετά – ουφ, κουράστηκα και μόνο που τα έγραψα (φανταστείτε να υλοποιούνταν και στην πραγματικότητα. Σιγά μωρέ, που να τρέχεις τώρα να «ξεθάψεις» δυο-τρεις κολώνες… Καλύτερα να κτίσουμε πάνω τους κάτι μοντέρνο που να έχει πέραση και να μπορείς να βγάλεις και λίγο χρήμα. Πάμε να κτίσουμε κανένα μαγαζί, καμιά καφετέρια, κανένα εμπορικό κέντρο , «ξορκίζοντας» έτσι, ταυτόχρονα, τη «ντεμοντέ» και ξεπερασμένη πλέον τεχνοτροπία που εκπέμπει ο χώρος…)

Περισσότερο με ζούγκλα μοιάζει παρά με αρχαιολογικό χώρο

Χρονοβόρα η παραπάνω διαδικασία όπως θα διαπιστώσατε κι εσείς. Για να μην αναφερθώ στο κόστος όλων των έργων. Υπέρογκα ποσά πολλών εκατομμυρίων ευρώ. Μην το συζητάμε καν! Έχουμε οικονομική κρίση τώρα! Αυτά τα πράγματα δε γίνονται!

Αλήθεια όμως, μπορεί να μου απαντήσει κάποιος γιατί εμείς οι «Ελληνάρες» για τέτοιου είδους θέματα δεν κάνουμε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ (πέρα κάποιων ελαχίστων εξαιρέσεων – άνθρωποι οι οποίοι πραγματικά πάλεψαν και παλεύουν, φερ’ ειπείν, για την ανάδειξη του εν λόγω μνημείου) αλλά αντιθέτως «ξυπνάει» ο πατριωτισμός, μέσα μας κι «αναλωνόμαστε» σε αηδίες τύπου για το αν ο μπακλαβάς είναι ελληνικός, για το αν οι έλληνες εφηύραν ή ανακάλυψαν πρώτοι το τάδε πράγμα, για το αν ο Χριστός είχε ελληνική καταγωγή (κι όμως πολλοί το ισχυρίζονται στα σοβαρά); Γιατί «ενωνόμαστε» και γινόμαστε «μία γροθιά» μόνο, όταν για παράδειγμα παίζει η Εθνική Ελλάδος σε κάποιο άθλημα ή λαμβάνει μέρος  η χώρα μας σε «διαγωνισμούς των οπισθίων», τύπου Eurovision; Γιατί; Δεν είναι τραγικό; ΤΡΑΓΙΚΟΤΑΤΟ, θα έλεγα εγώ. Δώσε φανφάρα και βλακεία στον κόσμο κι εκείνος με περισσή χαρά θα αγοράσει! Μην τα «ξαναλέμε» πάλι και καταντάω κουραστικός…

Εθελοντική ομάδα καθαρίζει το χώρο

Πιστέψτε με, δεν είμαι από εκείνους που γκρινιάζουν πως όλα στη χώρα πάνε κατά διαόλου, ότι οι νεοέλληνες ως άνθρωποι, πολίτες κι έθνος είμαστε οι χείριστοι με διαφορά, ότι δεν αξίζουμε τίποτα κι ότι σε ένα γενικότερο πλαίσιο είμαστε ο αχρηστότερος λαός που έχει υπάρξει ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία. Δεν ανήκω στην παραπάνω «κατηγορία», που συνήθως έχει ένα πιο πεσιμιστικό και υπερβολικό χαρακτήρα, που τα βρίσκει όλα «μαύρα κι άραχνα» (πίσσα σκοτάδι, σα να λέμε), που θεωρεί την ανασκαφή ενός «πεθαμένου ναού» (και γενικότερα την ενασχόληση με τον αρχαίο πολιτισμό μας) ότι είναι κάτι γελοίο, ξεπερασμένο, κιτς, γραφικό κι ανάξιο ασχολίας. Κατ’ επέκταση, δεν είμαι από εκείνους που αν δουν οτιδήποτε ελληνικό θα τους ανέβει το αίμα στο κεφάλι, κοντεύοντας να πάθουν μία μίξη αλλεργίας, ανευρύσματος, εγκεφαλικού επεισοδίου και καρδιακής προσβολής. Δεν ανήκω σε εκείνους που αν δουν τον μαίανδρο, τον ήλιο της Βεργίνας, τα μινωικά διπλά κέρατα και το λάβρυ, το «Λ» των Λακεδαιμονίων, το γοργόνειον, το κηρύκειο, αρχαιοελληνικούς κίονες (ιωνικού, δωρικού ή κορινθιακού ρυθμού) ή ακόμα και αρχαιοελληνική περικεφαλαία, θα αρχίσουν να μιλάνε για δήθεν «ναζισμούς», συνοδευόμενη από μία «ακατάσχετη ονοματοδοσία», η οποία θα περιλαμβάνει λεξούλες όπως «φασίστας», «ακροδεξιός» κλπ.

Ο ήλιος της Βεργίνας (μη φοβάστε τα σύμβολα αλλά εκείνους που τα καπηλεύονται)

Επειδή ΟΝΤΩΣ κάποιοι πατριδοκάπηλοι, πατριδέμπορες, φασίστες, ναζί, χρυσαυγίτες, ταγματασφαλίτες, γερμανοτσολιάδες, χουντικοί, απριλιανοί, μεταξικοί, βασιλόφρονες (και δε συμμαζεύεται) εκμεταλλεύονται όλα αυτά τα σύμβολα (κι ακόμη περισσότερα) του ελληνισμού, προς όφελός τους, αμαυρώνοντάς τα ταυτόχρονα, εγώ ούτε θα τα μισήσω, ούτε και θα επιτρέψω στο υποσυνείδητό μου να τα καταχωρίσει ως «αρνητικά στοιχεία» στον εγκέφαλό μου. Δε θα κάνω πίσω εξαιτίας μίας «λοβοτομημένης» μερίδας. Ίσα-ίσα, αυτό θα με πεισμώσει ακόμα πιο πολύ ώστε να μην τους δώσω χώρο και να μην τους τα χαρίσω όλα αυτά. Δε θα χαρίσω ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ακροδεξιό φασιστοειδές, τη φιλοσοφία, την ιστορία, την ποίηση, τη μυθολογία, τη λαογραφία, την παράδοση, τα ήθη, τα έθιμα τους συμβολισμούς, την ίδια την Ελλάδα (αν θέλετε). Δε θα τους παραδώσω τίποτα από αυτά. Δεν τους αξίζουν. Δεν τους ανήκουν.

Λοβοτομημένοι, εν δράσει!

Όπως επίσης δεν ανήκω και στους «άλλους» που υποστηρίζουν το πόσο «φοβεροί», «τρομεροί» και «υπερπαντέλειοι» είμαστε εμείς οι Έλληνες, που έχουμε ιστορία χρόνων κι έχουμε βγάλει πληθώρα  καλλιτεχνών, ποιητών, φιλοσόφων, επιστημόνων (κι ότι όλο ο κόσμος «κρέμεται», εν ολίγοις, από τα … χείλη μας). Δεν ανήκω σε αυτούς, που υποστηρίζουν κλισεδούρες του στιλ «λέξεις όπως φιλότιμο και φιλοξενία, δεν υπάρχουν σε άλλες γλώσσες». Δεν ανήκω στους νεοέλληνες της «κιτς αισθητικής» του Ζορμπά, του σουβλακίου, του τζατζικίου και του μουσακά. Μία πεθαμένη αισθητική η οποία έχει εκλείψει (πάλι καλά) εδώ και δεκαετίες (τα τελευταία δείγματα της θα τα βρεις στους έλληνες του εξωτερικού, που έχουν μείνει «εγκεφαλικά», ακόμα στην «εφταετία» του 1967-1974).


Κίνηση για την διάσωση του ναού της θεάς Αφροδίτης στην Θεσσαλονίκη (Ομάδα διάσωσης του ναού)

Εντάξει, δε λέω, έχουμε όντως «βαθύ» πολιτισμό (παράδοση, ιστορία, μυθολογία, τέχνες, επιστήμες, γράμματα, φιλοσοφία κλπ.) σε αυτή τη χώρα. Γεγονός αδιαμφισβήτητο. Για αυτό εξάλλου, γράφω κι αυτό το κείμενο (αν δε με «πονούσε» δε θα με ενδιέφερε ο «ξεπεσμός» μας ως έθνος). Σε τελική ανάλυση όμως, αν κάτσεις και το καλοσκεφτείς, δε μας ανήκει τίποτα από το προαναφερθέν πακετάκι. Για το αν οι αρχαίοι Έλληνες (ή ακόμα κι Έλληνες στην πιο σύγχρονη ιστορία) έκαναν κάποια πράγματα, δικαιωματικά ανήκουν σε εκείνους και μόνο σε εκείνους. Μόνο αυτοί θα πρέπει να ήταν υπερήφανοι (ή «να είναι ακόμα υπερήφανοι», αν συνεχίζουν να υπάρχουν κάπου αλλού, σε κάποια άλλη διάσταση) για τα κατορθώματα, τις ανακαλύψεις και τις εφευρέσεις τους. Εκείνοι μεγαλούργησαν, ΟΧΙ εμείς.

Πλάτωνας (αντιπροσωπευτικό παράδειγμα του πολιτισμού της Αρχαίας Ελλάδος)

Δε θα πρέπει να ζούμε διαρκώς στη σκιά του παρελθόντος. Θα πρέπει να αρχίσουμε να δημιουργούμε κι εμείς πράγματα με τη σειρά μας, για τα οποία θα είμαστε υπερήφανοι (τώρα στο παρόν) ή αντάξιοι (αν το θέλετε αλλιώς) του «βαρέος ονόματος» που άφησαν στις πλάτες μας, οι πρόγονοι. Επιτέλους αυτή η «λανθάνουσα προγονολατρεία» θα πρέπει να σταματήσει. Κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας και ηθελημένα επαναπαυόμαστε, στηριζόμενοι συνεχώς σε φθηνά αλλά χαριτωμένα αποφθέγματα του στιλ «όταν οι άλλοι έτρωγαν βελανίδια και ζούσαν σε σπηλιές, εμείς χτίζαμε Παρθενώνες ενώ παράλληλα δημιουργούσαμε Οδύσσειες, Ιλιάδες και Πολιτείες του Πλάτωνος».  Αφήστε δε, που αυτού του είδους η «προγονολατρεία» είναι τελείως δήθεν, είναι τελείως πλαστή! Συνήθως οι άνθρωποι που ασπάζονται τέτοιου είδους πεποιθήσεις ξέρουμε σε ποιους χώρους ανήκουν και το «ποιόν» τους… Τους αναφέραμε, προηγουμένως!

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που φωνάζουν κι εξαπολύουν «δριμύ κατηγορώ» προς πάσα κατεύθυνση (όπου μπορούν κι όπου σταθούν). Είναι οι άνθρωποι που θα κατηγορήσουν τους Εβραίους για την κατάντια τους, τους Μασόνους, τους εξωγήινους, τους Νεφελίμ. Ναι, λες και δεν έχουν όλοι στον κόσμο, άλλη δουλειά από το να καταστρώνουν σχέδια για το πως μπορούν να καταστρέψουν την Ελλάδα, στα σκοτεινά και υποχθόνια αρχηγεία τους, βαθιά μέσα στη γη… Αλλά τι να πεις – η βλακεία είναι ανίκητη και τουλάχιστον σε αυτή τη χώρα αυτό δεν πρόκειται να «στερέψει» ποτέ. Μάλλον, θα πρέπει να αρχίσουμε να το εξάγουμε κιόλας, μπας και βγάλουμε κανένα φράγκο και σωθούμε τουλάχιστον από την «οικονομική κρίση» (γιατί από την «πολιτιστική» δεν πρόκειται να σωθούμε ποτέ, με αυτά τα μυαλά που κουβαλάμε στην κούτρα μας).


Επειδή ΟΝΤΩΣ κάποιοι πατριδοκάπηλοι, πατριδέμπορες, φασίστες, ναζί, χρυσαυγίτες, ταγματασφαλίτες, γερμανοτσολιάδες, χουντικοί, απριλιανοί, μεταξικοί, βασιλόφρονες (και δε συμμαζεύεται) εκμεταλλεύονται όλα αυτά τα σύμβολα (κι ακόμη περισσότερα) του ελληνισμού, προς όφελός τους, αμαυρώνοντάς τα ταυτόχρονα, εγώ ούτε θα τα μισήσω, ούτε και θα επιτρέψω στο υποσυνείδητό μου να τα καταχωρίσει ως «αρνητικά στοιχεία» στον εγκέφαλό μου.

Σε τελική ανάλυση, όλοι αυτοί οι «γραφικοί που ζουν ανάμεσά μας» θα πρέπει να καταλάβουν ότι δε χρειάζεται κάποιος να υποσκάπτει και να υπονομεύει τη  μοίρα μας γιατί απλούστατα εμείς οι ίδιοι είμαστε πολύ ικανοί (ικανότεροι από όλους), στο να πριονίζουμε τα ποδαράκια της ίδιας μας της καρέκλας και να επιδιδόμαστε σε διάφορες μορφές αυτοσαμποτάζ. Σε μία χώρα που κυβερνά το «ξέρεις ποιος είμαι έγω» και το «έλα μωρέ, σιγά», δε χρειάζεσαι εχθρούς, γιατί απλούστατα ο ίδιος ο «εγωισμός» και ο «σταρχιδισμός» (συγχωρέστε με για τη λέξη) είναι οι μεγαλύτεροι εχθροί και σαμποτέρ της ζωής μας. Κάποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτή είναι και η κατάρα του να είσαι Έλληνας. Πέρα από την πλάκα, αν κοιτάξετε στα βάθη της ελληνικής ιστορίας (από τα πανάρχαια, κιόλας, χρόνια) θα το διαπιστώσετε κι εσείς οι ίδιοι – αν δεν το έχετε κάνει ακόμα. Ε, είναι που έχουμε και περίσσιο ταμπεραμέντο ως έθνος. Μάλιστα, αυτό φταίει…

Αλλά ας τα αφήσουμε προς στιγμή όλα αυτά κι ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο απλό ερώτημα του «γιατί δεν κάνουμε τίποτα για να διαφυλάξουμε και να διατηρήσουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά (διαφυλάτοντας και διατηρώντας παράλληλα και λίγη από την χαμένη μας αξιοπρέπεια)». Είναι τόσο δύσκολο άραγε; Ας πάρουμε για παράδειγμα τον υστεροαρχαϊκό ναό της πλατείας Αντιγονιδών (από τον οποίο και ξεκίνησε το παρόν θέμα).

Η πλατεία Αντιγονιδών (λίγο πιο πέρα βρίσκεται ο Ναός της Αφροδίτης)

Γνωρίζουμε την ύπαρξη του χώρου από το 1936 και δεν κάναμε τίποτα όλα αυτά τα χρόνια, σφυρίζοντας αδιάφορα προς άλλες κατευθύνσεις (ως συνήθως)… Περάσαμε εποχές που τρώγαμε με «χρυσά κουτάλια», κυκλοφορούσαμε με αυτοκινητάρες (να ‘ναι καλά οι επιδοτήσεις) και τα «σπάγαμε» σε κάθε λογής σκυλάδικο (πετώντας δεκάδες πανέρια λουλουδιών, στον κάθε «αοιδό», μόνο και μόνο για να κάνουμε εντύπωση, λες και πρωταγωνιστούσαμε στην ταινία «Όλα είναι δρόμος» του Βούλγαρη), παρέα με μεγαλόστηθες γκόμενες, ανοίγοντας για πάρτη τους 500 μπουκαλάκια σαμπάνιας (και τις πιο ακριβές έτσι – α, όλα κι όλα, ήμασταν κουβαρντάδες τότε, δε θέλαμε τσιγκουνιές)… Πέρασαν τόσοι πολιτικοί που «έτρωγαν» από δω κι από κει κρατικά κονδύλια, ευρωπαϊκές επιδοτήσεις κι έπαιρναν μίζες, με τις «ευλογίες» μας (ναι φίλτατοι, δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών – guess what – εμείς τους εκλέγουμε και τους δίνουμε εξουσία)…

Σκυλάδικο – ο ναός του σύγχρονου έλληνα

Η σύγχρονη ιστορία του κράτους, βρίθει από τέτοιου είδους περιστατικά και η αλήθεια είναι πως μέχρι σήμερα ακολουθούμε, λίγο-πολύ, το ίδιο lifestyle σαν λαός. Ένας τρόπος ζωής βασισμένος στην πρόσκαιρη καλοπέραση, στην άσκοπη σπατάλη, στην ηθική παρακμή και στην ανούσια επίδειξη. Ρε γαμώτο όμως, από όλη αυτήν την καταστροφική αλλοτρίωση και την κραιπάλη δίχως όρια, λίγα χρήματα, δε μπορούμε να διαθέσουμε για τη διάσωση του «ξεπεσμένου» μας πολιτισμού; Για τη διάσωση του «ξεπεσμένου» μας «εγώ»; Δε μπορούμε να διασώσουμε το ναό (και τον κάθε ναό); Τόσο δύσκολο πια; Ακόμα και συμφεροντολογικά να το πάρεις (αν δε σε ενδιαφέρουν έννοιες όπως ιστορία, τέχνες, γράμματα, πολιτισμός, πνεύμα) αν αναδεικνύαμε ένα τέτοιο μνημείο, αυτού του βεληνεκούς, η σχετικά υποβαθμισμένη περιοχή θα αναβαθμιζόταν και θα αναπτυσσόταν ραγδαία. Αφήστε δε, που θα δημιουργούνταν και μεγάλη κοσμοσυρροή από παντού, από κάθε γωνιά της Ελλάδος (κι όχι μόνο) για να το δουν και το θαυμάσουν. Αλλά εμείς που μυαλό…

Τα «αθάνατα» ζεϊμπέκικα του Τσοχατζόπουλου, μας κόστισαν πολλά-πολλά-πολλά λεφτά…

Σε κάθε αρχαιολογικό εύρημα, προσωπικά, θεωρώ πως «αντικατοπτρίζεται» όλη η ιστορία μας σα χώρα. Σε κάθε αρχαιολογικό εύρημα βλέπω το πνεύμα της Ελλάδος να μας «μιλά». Σε κάθε αρχαιολογικό εύρημα αποτυπώνεται κάθε τι που δημιούργησε αυτό που αποκαλούμε «Ελληνικός πολιτισμός». Δυστυχώς στον αντίποδα όλων αυτών, σε κάθε αρχαιολογικό εύρημα που αφήνουμε να «αργοπεθαίνει» ανάμεσα σε χόρτα, λάσπη και σκουπίδια αντικατοπτρίζεται η ανικανότητά μας ως λαός, η αδυναμία μας ως έθνος και η αποτυχία μας ως κράτος να σηκώσει στις πλάτες του την κληρονομιά που μας άφησαν «εκείνοι» (δε θα τους αναφέρω ως «προγόνους μας» γιατί από ότι φαίνεται δεν είναι – δε μας αξίζουν – δεν τους αξίζουμε). Για αυτό τσαντίζομαι! Για αυτό το έχω πάρει όλο αυτό προσωπικά! Για αυτό γράφω αυτές τις λέξεις!

Άνθρωποι που αντέδρασαν, όταν πήγαν οι αρμόδιες αρχές να ξαναθάψουν το μνημείο

Αντ’ αυτού, ξέρετε τι κάνουμε, γενικότερα, μέχρι και σήμερα; Απλά γκρινιάζουμε και κατηγορούμε τον έναν και τον άλλον για την κατάντια μας, δεν παραδεχόμαστε ότι φταίμε εμείς οι ίδιοι για αυτήν τη «σήψη», για αυτήν την «παρακμή» και την «πνευματική ένδεια» που μας διακατέχει. Μας «χαϊδεύουν και τα αυτάκια» οι πολιτικοί (που είναι και υποψήφιοι μελλοντικοί κυβερνώντες) λέγοντάς μας ότι δε φταίμε εμείς σε τίποτα κι ότι εκείνοι θα μας σώσουν, τάζοντάς μας παράλληλα, λαγούς με πετραχήλια, ε και καταλαβαίνεις… Δε θέλουμε και πολύ στο να αποποιηθούμε τις ευθύνες που μας αναλογούν. Άλλωστε, είναι πολύ προτιμότερο να εξαναγκάσεις τον εαυτό σου να πιστέψει σε ένα κίβδηλο και απατηλό όνειρο, παρά να αντικρίσεις κατάματα την αλήθεια. Η αλήθεια είναι συνήθως «άσχημη» και «ωμή». Δεν είναι πασπαλισμένη με καρυκεύματα κι «όμορφα περιτύλιγματα» (σαν το ψέμα).

Άσε δε, που πάσχουμε κι από αυτή την ανίατη ασθένεια που λέγεται «Μεσσιανισμός». Περιμένουμε πάντοτε κάποιο ηγέτη/μεσσία/σωτήρα να μας σώσει από τα δεινά που εμείς οι ίδιοι, «μαζοχιστικά» επιβάλλουμε συνεχώς στους εαυτούς μας. Δεν είναι ψέμα πως κάποιοι περιμένουν ακόμη και σήμερα το «μαρμαρωμένο βασιλιά», τους ολύμπιους θεούς, τον Ιησού Χριστό (την Τίνκερμπελ, το μάγο του Οζ, το ιπτάμενο μακαρονοτέρας) να τους λυτρώσουν. Κάποιοι άλλοι πάλι, που «πατάνε πιο πολύ στη γη» (λέμε τώρα) περιμένουν μία χούντα ή κάποιο βασιλιά να κάνει όλη τη βρωμοδουλειά για εκείνους (συνήθως είναι αυτοί οι γραφικοί παππούδες που νοσταλγούν τους «απριλιανούς», τον Παπαδόπουλο και το βασιλιά Κωνσταντίνο).

Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς – ο σωτήρας που περιμένουν κάποιοι…

Αυτό όμως που πραγματικά θέλω να σας μείνει, διαβάζοντας όλο αυτό το κείμενο (το ξέρω ότι είστε ήρωες αν το κάνετε – σκέφτομαι από δω και στο εξής να κληρώνω δώρα σε εκείνους που κατορθώνουν να διαβάσουν τα κείμενά μου) είναι πως εμείς συντηρούμε όλο αυτό το «πελατειακό σύστημα» που έχει στηθεί. Μας συμφέρει όλη αυτή η κατάσταση πολλές φορές, λόγω του ότι κερδίζουμε κι εμείς από εκείνο. Ας το παραδεχτούμε. Έχουμε κι εμείς οφέλη και απολαβές (αλλιώς δε θα στηρίζαμε-ψηφίζαμε αυτά που στηρίζουμε-ψηφίζουμε τόσα χρόνια). Δε στηρίζουμε κάποιον ούτε τυχαίως (επειδή π.χ. έχει όμορφα ζυγωματικά – αν κάποιος έχει τέτοιου είδους κριτήρια τότε είναι ακόμα πιο τραγικός κι άξιος της μοίρας του), ούτε για τη ψυχή της μάνας μας (που την έχουμε πουλήσει, εξάλλου, πολλές φορές στο διάβολο) αλλά ούτε κι επειδή είμαστε ιδεολόγοι (δηλαδή λόγω της πραγματικής και συνειδητής πίστης και στήριξης μας προς κάποιο κόμμα ή ιδεολογία – εξαιρέσεις βέβαια, πάντοτε υπάρχουν – μην τους τσουβαλιάζουμε όλους). Στηρίζουμε συνήθως κάτι, λόγω του ότι αυτό «το κάτι» π.χ. θα διορίσει αύριο-μεθαύριο (ή όποτε μπορέσει) το παιδάκι μας στο Δημόσιο (ξεπληρώνοντάς το, εν συνεχεία, με τη ψήφο μας στις κάλπες).

Κάποιες άλλες φορές πάλι, αυτό «το κάτι» μπορεί να μας δώσει την ευκαιρία να βάλουμε κι εμείς το χεράκι μας μέσα στο βάζο με το μέλι και να φάμε όσο μπορούμε (παρέα με «εκείνο», εννοείται). Τώρα για το αν το χεράκι μας γενικότερα, δεν είναι και τόσο μακρύ για να φτάσει πιο βαθιά και να «βουτήξει» περισσότερο μέλι, δε θα πρέπει να «φθονούμε» τους πολιτικούς (λόγω του ότι τα δικά τους χεράκια είναι πολύ πολύ πολύ μακρύτερα από τα δικά μας, λόγω θέσεως κι εξουσίας και τους επιτρέπεται να αρπάζουν όσο μέλι θέλουν) και να τους κατηγορούμε ως «προδότες» (κι άλλους τέτοιους παρόμοιους «βαρύγδουπους» χαρακτηρισμούς ). Μη ξεχνάτε πως εμείς οι ίδιοι μέχρι πριν λίγο ήμασταν οι επίσημοι «συνεργοί» τους και τους στηρίζαμε εμπράκτως (καθρέφτης μας – έτσι δεν είναι;). Τουλάχιστον, ας προσπαθούμε να διατηρούμε μία στοιχειώδη ειλικρίνεια και να έχουμε πάντοτε, στο πίσω μέρος του μυαλού μας το γνωμικό «μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια» (κι «αλληλεγγύη», προσθέτω εγώ – είναι πιο έντιμο αυτό – μαζί στη «μάσα», μαζί και στην «πτώση»). Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε, λίγο-πολύ. Απλά κάποιοι «άρπαξαν» περισσότερα κι άλλοι λιγότερα…

Κράτος Κλειστόν…

Φυσικά, κάπου εδώ, θα αναφέρω ξανά και θα τονίσω, ότι υπάρχουν, (υπήρξαν και θα υπάρχουν) πάντοτε εξαιρέσεις. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ούτε έφαγαν, ούτε «άπλωσαν χέρια», ούτε παρακάλεσαν κανένα και δεν στήριξαν ποτέ και με κανένα τρόπο αυτό το «σαθρό σύστημα». Δεν είναι όλοι ίδιοι, όπως και να το κάνουμε.

Όλοι οι υπόλοιποι, και ψεύτικα είδωλα προσκύνησαν και καλοσχηματισμένους γλουτούς φίλησαν και πολιτικάντηδες «έγλειψαν» (εκεί όπου λίγο πριν, ενδεχομένως, να έφτυναν) και τις ψυχές των παιδιών τους, στον Εωσφόρο πούλησαν. Τα πάντα έκαναν για λίγο μερίδιο εξουσίας. Όμως, όλοι εκείνοι (οι υποκριτές και οι «φαρισαίοι») δε θέλουν να παραδεχτούν ότι η χώρα «νοσεί», ίσως γιατί αν το κάνουν, παραδέχονται αυτομάτως (κάπου μέσα τους) ότι «νοσούν» και οι ίδιοι. Άρα, από το να κάνουν αυτοκριτική, καλύτερα έχουν να επιλέξουν το «παρηγοριά στον άρρωστο» κι έχει ο Θεός. Τέλος πάντων.

Κατάλαβες τώρα, επιστήθιε φίλε Τζόρνταν, που είναι ο πολιτισμός μας; Ο πολιτισμός μας βρίσκεται στα σκουπίδια και στα realities. Στα σκυλάδικα και στους κώλους των ινφλουένσερ στο instagram. Ο πολιτισμός μας βρίσκεται στα «φακελάκια» των γιατρών, στις «κουμπαριές» των πολιτικών, και στα «ρουσφετάκια» των κολλητών. Ο πολιτισμός μας βρίσκεται στην αδιαφορία μας και στην παντελή έλλειψη αυτογνωσίας. Ο πολιτισμός μας βρίσκεται στις φωτογραφίες του τελευταίου άρθρου σου, αλλά ακόμα περισσότερο στις φωτογραφίες αυτού εδώ του άρθρου. Ο πολιτισμός μας βρίσκεται στη ξεχασμένη και σκουριασμένη ταμπέλα του ναού της πλατείας Αντιγονιδών. Ο πολιτισμός μας απήχθη από εξωγήινους, πριν πολλά πολλά πολλά χρόνια…  Διαφωνείς;

«Εκείνοι» φταίνε για την έλλειψη πολιτισμού στην Ελλάδα


Για το αν οι αρχαίοι Έλληνες (ή ακόμα και στην πιο σύγχρονη ιστορία) έκαναν κάποια πράγματα, δικαιωματικά ανήκουν σε εκείνους και μόνο σε εκείνους. Μόνο αυτοί θα πρέπει να ήταν υπερήφανοι για τα κατορθώματα, τις ανακαλύψεις και τις εφευρέσεις τους. Εκείνοι μεγαλούργησαν, ΟΧΙ εμείς.

Leave a Response

Γιώργος Αλέξανδρος Κλίνης
Επικοινωνία: georgiosklinis@demec.gr