Πέμπτη, Νοέμβριος 21, 2019
Στοχασμοί

Όταν ο Βορράς «συνάντησε» το Νότο

ή αλλιώς «όταν η μπουγάτσα συνάντησε την τσικουδιά»

193views

Σήμερα, κατά το μεσημεράκι, κάνοντας βόλτα στο Λευκό Πύργο, έστριψα προς τα πάνω μέσα από την πλατεία «Φαναριωτών». Λίγο πιο πέρα δεσπόζει ο περίφημος ανδριάντας του «Κρητικού Μακεδονομάχου Πολεμιστή». (Και τώρα ακολουθεί μία «στάλα» ιστορίας – σας υπόσχομαι ότι θα είναι «μικρούτσικη», πολύ «μικρούτσικη», για να μη σας κουράσω και μου βαρεθείτε – γιατί αν βαρεθείτε, εγώ, σε ποιους θα απευθύνομαι μετά, για να τα «βγάζω» από μέσα μου και να «ξεθυμαίνω»; Ε; Για πείτε μου;). Συγχωρέστε με για το μίνι παραλήρημα μέσα στις παρενθέσεις. Που είχαμε μείνει;  Α ναι. Στον ανδριάντα! Το συγκεκριμένο έργο φιλοτεχνήθηκε από το γλύπτη Γιώργο Κικώτη, κατά παραγγελία της Παγκρήτιας Αδελφότητας της Μακεδονίας, αποτίοντας φόρο τιμής στους Κρητικούς αγωνιστές που πολέμησαν στο πλευρό των Μακεδόνων. (Είδατε; Πάθατε τίποτα; Αφού σας το είπα… Δεν είμαι και ο Παπαρρηγόπουλος για να σας «ζαλίζω» με ιστορικά στοιχεία…).

Από τότε (θα μπορούσε να πει κάποιος), δημιουργήθηκε ένα «bromance» μεταξύ «Βορρά» και «Νότου», εφάμιλλο με εκείνο του Δάμωνος και του Φιντίου, του Πατρόκλου και του Αχιλλέως, του Κανάκη και του Καλυβάτση (πριν κάτι δεκαετίες, στα χρόνια του ΑΜΑΝ —- Αντώνη πάρε τηλέφωνο), του μουσικού συγκροτήματος «Φίλοι για πάντα» (πριν τα «σπάσουν» και χωρίσουν τα τσανάκια τους), του Τομ και του Τζέρι  (στα μεταγενέστερα επεισόδια όμως, όταν άρχισαν τα «κολλητιλίκια»). Κάποιοι υποστηρίζουν βέβαια, πως αυτό το (σχεδόν) «love story» κρατάει ήδη από τα χρόνια του Μίνωα, του Μεγάλου Αλεξάνδρου και του «Ερωτόκριτου» αλλά (ευτυχώς για εσάς) εγώ δε θα το πάω τόσο μακριά (αυτή τη φορά λέω να κρατήσω το λόγο μου και να μη μακρηγορήσω – θα αρκεστώ στις 500 λέξεις περίπου – εντάξει, εντάξει, όρκο δεν παίρνω – παρεμπιπτόντως, αυτές εδώ στην παρένθεση, δε μετράνε).  Η ουσιαστική όμως «αδελφοποίηση» των δύο λαών, έλαβε χώρα, επισήμως, κατά την περίοδο του Μακεδονικού αγώνα, στις αρχές του 20ου αιώνα δηλαδή. Συγκεκριμένα από το 1904 μέχρι και το 1908 (έτος ιδρύσεως του «Βάζελου»).

Ο ανδριάντας στην πλατεία «Φαναριωτών» (κέντρο Θεσσαλονίκης)

Η σχέση Μακεδονίας και Κρήτης χαρακτηρίζεται από αγάπη, σεβασμό, αλληλεγγύη κι αδελφοσύνη (τρου στόρι κύριέ μου, κι όχι παραφουσκωμένα λογάκια).  Μία σχέση η οποία «κρατά» δυνατά ακόμα στις μέρες μας, είναι ενεργή και πιο ακμαία από ποτέ. Όταν ήρθα το 2014 να μείνω μόνιμα Θεσσαλονίκη (μετά από μία μακρά περίοδο διαμονής μου στην Κρήτη – εκεί μεγάλωσα κι έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου) θυμάμαι ότι οι άνθρωποι της πόλης, με αντιμετώπιζαν με πολύ συμπάθεια, κάτι που αυξανόταν κατακόρυφα στο άκουσμα ότι είμαι Κρητικός. Κι εγώ, η αλήθεια είναι, πως  πάντοτε αγαπούσα τη Σαλόνικα Σίτι (γι’ αυτό άλλωστε συνεχίζω και μένω ακόμα εδώ) και γενικότερα τους ανθρώπους της (δε «γλείφω» – μα τον Άγιο Τσιάνγκ Τσουνγκ, σας γράφω την αλήθεια – σ.σ.: ο προαναφερθείς Άγιος είναι υπαρκτό πρόσωπο, τσεκάρετέ το, αν δε μπορείτε να αρκεστείτε στο λόγο μου). Οφείλω να ομολογήσω πως υπήρχε (από μικρή ηλικία μάλιστα) μία ανεξήγητα περίεργη έλξη προς εκείνη, σε σημείο που «άγγιζε» τη μεταφυσική. Τον πραγματικό λόγο που συνέβαινε αυτό, δεν τον γνωρίζω ακόμη και σήμερα! Το μόνο που γνωρίζω (και μπορώ να ισχυριστώ μετά βεβαιότητας) είναι ότι ισχύει σε ποσοστό 100%.

Από πολύ παλιά άκουγα για αυτή τη ξεχωριστή σχέση μεταξύ των δύο πληθυσμών. Αλλά για να πω την αλήθεια, τη θεωρούσα λίγο υπερβολική, λίγο «ξεπερασμένη» και τετριμμένη πλέον για την εποχή. Μέχρι που την είδα «ιδίοις όμμασι» και τη βίωσα (ακόμα τη βιώνω) από κοντά (για να μην αναφέρω το, σχεδόν, ντροπιαστικό περιστατικό όπου ένα «καρντάσι» με κυνηγούσε να με ταΐσει μπουγάτσα).

Σε όλα τα παραπάνω βέβαια, συνηγορούν απολύτως και οι πολλές οικογένειες Κρητικών που κατοικοεδρεύουν μέχρι και σήμερα εδώ, οι αρκετοί σύλλογοι, τα δεκάδες μαγαζιά και τα μνημεία (με τελευταίο το μνημείο Κρητών Μακεδονομάχων στο Ωραιόκαστρο, που είχαμε τα αποκαλυπτήριά του μόλις τον περασμένο μήνα). Η φιλία είναι ακόμα ζωντανή και φαίνεται. Εσείς, τι πιστεύετε; Έχετε, γίνει μάρτυρες του εν λόγω «φαινομένου»;

Υ.Σ.1: Μετά από τόσους «τόνους» αγάπης που «έριξα» στο κείμενο (μην πει κανένας ότι «έγλειψα» γιατί θα του δαγκώσω το λαρύγγι), λέω να βάλω υποψηφιότητα στις επόμενες δημοτικές εκλογές, για δήμαρχος της πόλης! Εσείς θα με ψηφίζατε;

Υ.Σ.2: Είδατε; Τον κράτησα το λόγο μου! Έγραψα μόνο 500 λέξεις (καλά, καλά, μη βαράτε – για την ακρίβεια ήταν 622, λέξη παραπάνω, το ορκίζομαι – αν δεν με πιστεύετε, ξεκινήστε το μέτρημα).

Το μνημείο Κρητών Μακεδονομάχων στο Ωραιόκαστρο (πηγή: politesoraiokastrou.gr)

Από πολύ παλιά άκουγα για αυτή τη ξεχωριστή σχέση μεταξύ των δύο πληθυσμών. Αλλά για να πω την αλήθεια, τη θεωρούσα λίγο υπερβολική, λίγο «ξεπερασμένη» και τετριμμένη πλέον για την εποχή. Μέχρι που την είδα «ιδίοις όμμασι» και τη βίωσα (ακόμα τη βιώνω) από κοντά (για να μην αναφέρω το, σχεδόν, ντροπιαστικό περιστατικό όπου ένα «καρντάσι» με κυνηγούσε να με ταΐσει μπουγάτσα).

Leave a Response

Γιώργος Αλέξανδρος Κλίνης
Επικοινωνία: georgiosklinis@demec.gr